Kiedy w 2025 r. Trump powrócił na fotel prezydenta, ponownie wybrany dzięki obietnicy prowadzenia agresywnej polityki celnej wobec sojuszników w celu przeniesienia produkcji z powrotem do kraju, Kanada ponownie przemyślała swoje podejście. Wojnie handlowej nagle towarzyszyła wyraźna gotowość Trumpa do rozważenia prawdziwej wojny, z lekceważącymi wypowiedziami o aneksji "51. stanu" w celu zlikwidowania "sztucznie wytyczonej" granicy.
Każda groźba nałożenia ceł wydawała się Kanadyjczykom coraz poważniejsza — i budziła coraz większe emocje — a konsensus w Ottawie skupiał się wokół idei, że przywódcy kraju powinni być gotowi znosić krótkoterminowe trudności, jeśli będzie to konieczne, aby wesprzeć bardziej bojowe i agresywne podejście wobec Trumpa.
W marcu 2025 r. Trudeau został zastąpiony przez Carneya, byłego bankiera, którego osiągnięcia w czasie recesji pomogły mu zyskać reputację wiarygodnego menedżera na czasy kryzysu. Carney zobowiązał się do prowadzenia polityki wykorzystującej cła odwetowe jako narzędzie geopolityczne i handlowe w celu powstrzymania Trumpa. Jednak pod koniec 2025 r. podejście to nie przyniosło złagodzenia napięć, więc Carney zmienił taktykę.
Kiedy pod koniec lutego Trump rozpoczął ataki na Iran — i stało się jasne, że wynikający z tego konflikt nie zakończy się szybko — kanadyjscy urzędnicy zdali sobie sprawę, że coraz większa wrażliwość amerykańskich wyborców na ceny stanowi nową kartę przetargową, którą mogą wykorzystać.
Już w październiku trudności gospodarcze, których spodziewali się kanadyjscy urzędnicy, rozprzestrzeniły się na całą amerykańską scenę polityczną. Republikanie starali się zdystansować od Trumpa w kwestiach handlowych; niektórzy po raz pierwszy publicznie sprzeciwili się jego retoryce i wywierali presję na administrację, by ta wycofała się z tych działań.
Senatorka ze stanu Maine, Susan Collins, jedna z nielicznych członków Partii Republikańskiej głosujących przeciwko cłom Trumpa, chwaliła się podczas debaty z demokratą Troyem Jacksonem, że udało jej się uzyskać wyłączenie na cła dla soli drogowej. W stanie Kansas senatorowie Jerry Moran i Roger Marshall starali się zapobiec podjęciu przez prezydenta jakichkolwiek ukierunkowanych działań przeciwko firmie Bombardier, kanadyjskiemu producentowi samolotów, który zatrudnia ok. 1500 osób w Wichita.
W stanie Michigan Republikanie startujący w wyrównanych wyborach również dystansowali się od Trumpa. Kongresman John James, kandydat partii na gubernatora, powiedział, że błagał o szybkie zakończenie wojny handlowej.
Michael Bouchard Jr., debiutujący kandydat do Kongresu z przedmieść Detroit, powiedział: — Nie sądzę, by nasz konflikt handlowy z Kanadą był kwestią, na której powinniśmy skupiać większość naszych wysiłków.
Demokraci dostrzegli okazję, by wysunąć temat handlu na pierwszy plan w wyścigu o miejsce w Senacie, o które walczył Abdul El-Sayed — i ostatecznie zwyciężył. Rywalizacja toczyła się wcześniej głównie wokół przynależności politycznej kandydatów oraz kwestii związanych z Izraelem i bezpieczeństwem narodowym.
Członkowie Michigan Smart Trade Alliance, bezpartyjnej koalicji zrzeszającej przedsiębiorstwa w Michigan, podjęli wysiłki na rzecz przyciągnięcia uwagi mediów. Na początku października grupa umieściła billboard przed salą, w której odbywała się debata w miejscowości Grand Rapids, aby pokazać, ile wojna handlowa kosztuje stan.
"26 mld dol. (102 mld zł) i wciąż rośnie…MICHIGAN PŁACI WIĘCEJ" — głosił napis.
Republikanin Mike Rogers, który przegrał wyborczą rywalizację z El-Sayedem, dostrzegł, że musi odejść od linii Trumpa w sprawie wojny handlowej. Dzień wcześniej opublikował nową reklamę, w której siedział w barze z otwartą butelką Labatt Blue — jasnego piwa typu lager warzonego w Kanadzie, które zyskało kultowe grono zwolenników wśród amerykańskich fanów hokeja.
— Tutaj, w Michigan, wiemy, że Kanada nie jest naszym wrogiem. Musimy natychmiast zakończyć tę wojnę celną — powiedział Rogers. Jednak dla niego i dla wielu innych Republikanów ta konkluzja nadeszła zbyt późno.
onet.pl\Politico
Każda groźba nałożenia ceł wydawała się Kanadyjczykom coraz poważniejsza — i budziła coraz większe emocje — a konsensus w Ottawie skupiał się wokół idei, że przywódcy kraju powinni być gotowi znosić krótkoterminowe trudności, jeśli będzie to konieczne, aby wesprzeć bardziej bojowe i agresywne podejście wobec Trumpa.
W marcu 2025 r. Trudeau został zastąpiony przez Carneya, byłego bankiera, którego osiągnięcia w czasie recesji pomogły mu zyskać reputację wiarygodnego menedżera na czasy kryzysu. Carney zobowiązał się do prowadzenia polityki wykorzystującej cła odwetowe jako narzędzie geopolityczne i handlowe w celu powstrzymania Trumpa. Jednak pod koniec 2025 r. podejście to nie przyniosło złagodzenia napięć, więc Carney zmienił taktykę.
Kiedy pod koniec lutego Trump rozpoczął ataki na Iran — i stało się jasne, że wynikający z tego konflikt nie zakończy się szybko — kanadyjscy urzędnicy zdali sobie sprawę, że coraz większa wrażliwość amerykańskich wyborców na ceny stanowi nową kartę przetargową, którą mogą wykorzystać.
Już w październiku trudności gospodarcze, których spodziewali się kanadyjscy urzędnicy, rozprzestrzeniły się na całą amerykańską scenę polityczną. Republikanie starali się zdystansować od Trumpa w kwestiach handlowych; niektórzy po raz pierwszy publicznie sprzeciwili się jego retoryce i wywierali presję na administrację, by ta wycofała się z tych działań.
Senatorka ze stanu Maine, Susan Collins, jedna z nielicznych członków Partii Republikańskiej głosujących przeciwko cłom Trumpa, chwaliła się podczas debaty z demokratą Troyem Jacksonem, że udało jej się uzyskać wyłączenie na cła dla soli drogowej. W stanie Kansas senatorowie Jerry Moran i Roger Marshall starali się zapobiec podjęciu przez prezydenta jakichkolwiek ukierunkowanych działań przeciwko firmie Bombardier, kanadyjskiemu producentowi samolotów, który zatrudnia ok. 1500 osób w Wichita.
W stanie Michigan Republikanie startujący w wyrównanych wyborach również dystansowali się od Trumpa. Kongresman John James, kandydat partii na gubernatora, powiedział, że błagał o szybkie zakończenie wojny handlowej.
Michael Bouchard Jr., debiutujący kandydat do Kongresu z przedmieść Detroit, powiedział: — Nie sądzę, by nasz konflikt handlowy z Kanadą był kwestią, na której powinniśmy skupiać większość naszych wysiłków.
Demokraci dostrzegli okazję, by wysunąć temat handlu na pierwszy plan w wyścigu o miejsce w Senacie, o które walczył Abdul El-Sayed — i ostatecznie zwyciężył. Rywalizacja toczyła się wcześniej głównie wokół przynależności politycznej kandydatów oraz kwestii związanych z Izraelem i bezpieczeństwem narodowym.
Członkowie Michigan Smart Trade Alliance, bezpartyjnej koalicji zrzeszającej przedsiębiorstwa w Michigan, podjęli wysiłki na rzecz przyciągnięcia uwagi mediów. Na początku października grupa umieściła billboard przed salą, w której odbywała się debata w miejscowości Grand Rapids, aby pokazać, ile wojna handlowa kosztuje stan.
"26 mld dol. (102 mld zł) i wciąż rośnie…MICHIGAN PŁACI WIĘCEJ" — głosił napis.
Republikanin Mike Rogers, który przegrał wyborczą rywalizację z El-Sayedem, dostrzegł, że musi odejść od linii Trumpa w sprawie wojny handlowej. Dzień wcześniej opublikował nową reklamę, w której siedział w barze z otwartą butelką Labatt Blue — jasnego piwa typu lager warzonego w Kanadzie, które zyskało kultowe grono zwolenników wśród amerykańskich fanów hokeja.
— Tutaj, w Michigan, wiemy, że Kanada nie jest naszym wrogiem. Musimy natychmiast zakończyć tę wojnę celną — powiedział Rogers. Jednak dla niego i dla wielu innych Republikanów ta konkluzja nadeszła zbyt późno.
onet.pl\Politico