Największa partia opozycyjna, Alternatywa dla Niemiec (AfD) wezwała w Bundestagu niemiecki rząd do zaprzestania finansowej i wojskowej pomocy dla Ukrainy oraz zablokowania procesu jej przyjmowania do UE.

Niemiecki parlament debatował w czwartek nad projektem uchwały, w której AfD domaga się od niemieckiego rządu zablokowania członkostwa Ukrainy w Unii Europejskiej jak i objęcia jej unijnymi gwarancjami bezpieczeństwa, a także wstrzymania wszelkiej pomocy finansowej i wojskowej dla walczącego z Rosją kraju. Wyjątkiem ma być pomoc humanitarna.

W zamian za udzielone kredyty, niemiecki rząd powinien domagać się od Ukrainy uprzywilejowanego dostępu do metali ziem rzadkich, gazu i innych surowców. Rząd Niemiec powinien zdaniem AfD zaprzestać też udziału w sankcjach, które nie są zgodne z interesem Niemiec.

- Podczas gdy w Niemczech oszczędza się na wszystkim, a nasi obywatele muszą płacić coraz wyższe podatki, niemiecki rząd przekazał Ukrainie w formie prezentu ponad 100 mld euro z naszego majątku - powiedział poseł AfD Markus Frohmaier uzasadniając uchwałę swojego klubu.

Ukraina to państwo, które "wysadziło w powietrze nasz niemiecki Nord Stream" - zaznaczył deputowany AfD. Zarzucił posłom koalicji rządowej, że chcą objąć Ukrainę unijnymi gwarancjami sojuszniczymi oraz przyznać jej status "członka stowarzyszonego". -Niemiecki rząd nie reprezentuje niemieckich interesów, lecz działa jak filia rządu ukraińskiego- kontynuował Frohnmaier mówiąc o "zdradzie stanu".

Jego zdaniem niemiecki rząd "przygotowuje się do przystąpienia do wojny po stronie Ukrainy". - Jeżeli chcecie wysłać młodych mężczyzn na front wschodni, to zastanówcie się, jak wytłumaczycie niemieckiej matce, że jej syn poległ? - pytał poseł AfD dodając - "Igracie życiem naszych dzieci. Moich dzieci nie dostaniecie".

Wystąpienie przedstawiciela klubu AfD spotkało się z ostrym sprzeciwem ze strony pozostałych klubów.

Poseł CDU Knut Abraham zarzucił przedmówcy, że w "diaboliczny sposób drwi z ofiar". Sprzeciwiając się przyjęciu Ukrainy do UE, AfD pokazuje, że nie chce stabilnej i zasobnej Ukrainy, lecz Ukrainy, która "będzie skazana na rosyjską samowolę". "Celem waszego projektu uchwały jest wsparcie Putina w wojnie przeciwko Ukrainie" powiedział deputowany CDU. "Przyszłość Ukrainy leży w Unii Europejskiej, a przyszłość Europy w rozszerzeniu naszej strefy pokoju, stabilności i dobrobytu" - zakończył Abraham.

Poseł Zielonych Robin Wagner nazwał przemówienie Frohmaiera "wykładem napisanym na Kremlu". "Propagujecie putinowską propagandę" - powiedział zwracając się do posłów AfD. "Jesteście hańbą dla Niemiec i ryzykiem dla Europy" - zakończył. "Ukraina należy do Europy" - mówił w imieniu SPD Ralf Stegner. "Stoicie po stronie Rosji" - dodał pod adresem AfD.

Prawicowo-populistyczna AfD odniosła we wrześniu w wyborach do lokalnych parlamentów w Saksonii-Anhalcie, Meklemburgii-Pomorzu Przednim i Berlinie znaczące sukcesy. W tym pierwszym landzie ma szansę, po raz pierwszy w historii RFN, na utworzenie koalicyjnego rządu. W skali całego kraju AfD prowadzi zdecydowanie w sondażach, a poparcie dla tej partii sięga 30 proc. 

PAP

W okresie od 1 do 24 września ilość gotówki w obiegu wzrosła o kolejne 386,3 mld rubli (17 mld 604 mln zł), wynika z bieżących statystyk Banku Centralnego Federacji Rosyjskiej. W sierpniu klienci wypłacili z banków w gotówce 434 mld rubli (19 mld 777 mln zł), a w lipcu — rekordową w tym roku kwotę 620 mld rubli (28 mld 253 mln zł).

Łącznie trwający już osiem miesięcy z rzędu (od lutego do września) odpływ środków zwiększył podaż gotówki w kraju o 2,9 bln rubli (132 mld 153 mln zł). Według prognozy Banku Centralnego Federacji Rosyjskiej do końca roku poziom ten może wzrosnąć do 3,7 bln rubli (168 mld 609 mln zł).

Popyt na gotówkę wiąże się z działaniami władz mającymi na celu "oczyszczenie" gospodarki — stwierdził na forum Stowarzyszenia Banków Rosji dyrektor zarządzający Alfa-Banku Władimir Wierchoszyński.

— Widzimy, że w ciągu ostatniego półrocza ludzie zaczęli wypłacać pieniądze z depozytów w gotówce. Naszym zdaniem głównym problemem nie jest płynność. Chodzi o to, że zmiany podatkowe, które zaszły, z jednej strony pozytywnie wpłynęły na ⁠uzupełnienie budżetu, a z drugiej strony negatywnie popychają społeczeństwo w kierunku szarej strefy. W zaokrągleniu od początku roku ludzie wypłacali z depozytów pół biliona rubli (22 mld 785 mln zł) miesięcznie i zamieniali je na gotówkę — powiedział Werchoszyński.

Według niego próbując powstrzymać odpływ środków, instytucje kredytowe ponownie zaczęły podnosić oprocentowanie depozytów. Jednak jak dotąd środki te nie przynoszą zauważalnych rezultatów.

(...)

Aby powstrzymać gwałtownie rosnącą masę pieniężną w gotówce, od maja Bank Centralny zobowiązał banki do dokładniejszego sprawdzania pochodzenia "gotówki" u klientów, którzy zbyt często wpłacają ją na konto — od 5 mln rubli (228 tys. zł) w ciągu 30 dni lub od 10 operacji o wartości powyżej 100 tys. rubli (4 tys. 600 zł) każda. W najbliższym czasie banki otrzymają wytyczne dotyczące jeszcze większego zaostrzenia kontroli nad gotówką, polegające na żądaniu od klientów informacji o źródle tych środków, poinformował w tym tygodniu szef służby monitoringu finansowego i kontroli walutowej Banku Centralnego Bogdan Szabla.

Odpływ środków w gotówce doprowadził system bankowy do stanu rekordowego od pierwszych miesięcy wojny deficytu płynności: pod koniec września banki pożyczały ponad 7 bln rubli (319 mld 369 mln zł) za pośrednictwem różnych mechanizmów.

onet.pl\The Moscow Times

W dniach 18–20 września w Rosji odbyły się pseudowybory parlamentarne, w których wyłoniono nowy, 450-osobowy skład Dumy Państwowej (izby niższej parlamentu). Ponadto, jak co roku, przeprowadzono szereg elekcji regionalnych i lokalnych. „Wybory” parlamentarne po raz pierwszy zorganizowano na okupowanych terytoriach Ukrainy, w warunkach panującego tam stanu wojennego i masowego terroru wobec ludności cywilnej.

Zgodnie z oficjalnymi wynikami frekwencja wyniosła 59,68%, a partia władzy Jedna Rosja (57,96% głosów) uzyskała 349 mandatów (rekordowa liczba w historii partii). Rezultat ten w żaden sposób nie odzwierciedla rzeczywistości: według niezależnych szacunków realny wynik Jednej Rosji mógł oscylować wokół 34%, a frekwencja wyniosła poniżej 40%.

Głosowanie zaplanowano jako plebiscyt poparcia dla kontynuacji agresji na Ukrainę – wbrew preferencjom większości Rosjan, którzy w sondażach deklarują poparcie dla rozpoczęcia negocjacji pokojowych. Kreml dopuścił do wyborów jedynie w pełni lojalne, wspierające wojnę partie pseudoopozycyjne, dążył też do wyeliminowania kandydatów mogących – wbrew woli kierownictwa ugrupowań – propagować hasła niezgodne z interesem władzy (przede wszystkim antywojenne).

„Wybory” odbyły się na tle rosnącego niezadowolenia rosyjskiej elity polityczno-biznesowej i społeczeństwa z pogarszającej się sytuacji ekonomicznej, budżetowej i bezpieczeństwa w Rosji. Jak dotąd nie widać oznak, aby nastroje te miały się przerodzić w otwarty sprzeciw. Kontekst głosowania stanowią również nasilające się represje i cenzura. Tymczasem Władimir Putin wykazuje determinację do kontynuowania agresji na Ukrainę oraz eskalowania systemowego konfliktu z Zachodem. Wysoki oficjalny wynik Jednej Rosji zostanie wykorzystany jako mandat społeczny dla ogłoszenia szeregu niepopularnych decyzji. W najbliższych miesiącach prawdopodobne są m.in. kolejna fala mobilizacji wojskowej, dalsze podwyższanie danin fiskalnych czy pogłębienie militaryzacji gospodarki w celu przełamania niekorzystnej dla Rosji sytuacji na froncie.

 

Spektakle wyborcze są w Rosji testem sprawności i lojalności całego aparatu administracyjnego wobec Kremla oraz jego gotowości do zapewnienia pożądanych rezultatów i zneutralizowania potencjału protestu niezależnie od (coraz mniej sprzyjających) warunków. Jednocześnie bezkarne masowe fałszerstwa oraz tłumienie pluralizmu opinii i oporu stanowią demonstrację siły i „suwerenności” władzy. To sygnał, że pełne podporządkowanie się i porzucenie mrzonek o politycznej alternatywie to jedyna gwarancja przetrwania w coraz bardziej opresyjnym systemie.

Tegoroczne wybory parlamentarne pełniły w zamysłach Kremla dodatkową funkcję – prowojennego plebiscytu. Miały zademonstrować masowe poparcie społeczne dla kontynuowania wojny przeciwko Ukrainie, ale też dla eskalacji „egzystencjalnego” konfliktu z Zachodem: jedność narodu i władzy ma w założeniach propagandy przypominać tę z czasów wielkiej wojny ojczyźnianej z lat 1941–1945 (Rosja rzekomo znów walczy o swoje przetrwanie z nazizmem). W obliczu rozbieżności pomiędzy tak nakreślonym celem a rzeczywistymi nastrojami w społeczeństwie i elitach zadbano o maksymalną możliwą kontrolę nad procesem wyborczym, użyto także autorytetu Władimira Putina, który zaktywizował swoją publiczną działalność, w tym podróże po regionach (niezagrożonych ukraińskimi atakami), w celu agitowania na rzecz Jednej Rosji (JR). W przemówieniu wygłoszonym tuż przed wyborami zaapelował o aktywny w nich udział, by pokazać, że miliony obywateli połączonych wspólnymi wartościami stoją za armią walczącą na froncie.

Przygotowania do wyborów przebiegały w cieniu utrzymujących się blokad niezależnych źródeł informacji, agresywnej propagandy wojny, nagłaśniania szczególnej roli weteranów wojennych jako nowej, patriotycznej elity, jak również nagonki na „wrogów narodu”, „zdrajców” i „agentów”, której towarzyszyły ostrzeżenia, że Zachód planuje ingerencję w przebieg głosowania. Jednocześnie nasiliły się represje nie tylko wobec oponentów politycznych, lecz także osób nagłaśniających niepożądane dla władz fakty (m.in. karano za publikowanie nagrań dokumentujących skutki ataków dronowych na rosyjskie miasta).

(...)

Głosowanie trwało trzy dni (od 18 do 20 września), a uprawnionych do głosowania było 111 mln Rosjan. W regionach graniczących z Ukrainą i na terenach okupowanych (gdzie obowiązuje stan wojenny) zaczęło się jednak wcześniej (władze regionalne mogły je wyznaczyć na okres 28 sierpnia – 17 września). Głosowanie przedterminowe, które tym samym objęło kilkanaście milionów formalnie zarejestrowanych wyborców (w tym ok. 4 mln na terenach okupowanych, nielegalnie włączonych w przestrzeń prawną FR), w warunkach rosyjskich ułatwia dowolne manipulowanie oficjalnymi wynikami, niemożliwymi do zweryfikowania.

Ponadto przeszło 6 mln Rosjan głosowało przez internet (w br. taką procedurę wprowadzono w 33 regionach), co również pozwala na niemożliwe do skontrolowania machinacje. W całej Rosji odnotowano przymuszanie do udziału w wyborach elektoratu uzależnionego od państwa (głównie z sektora budżetowego) oraz wywieranie presji na obserwatorów zgłoszonych przez partie inne niż Jedna Rosja (18 września pozbawiono prawa obserwacji 1300 przedstawicieli KPRF i Jabłoka, wielu innym uniemożliwiano pracę, zdarzały się przypadki zatrzymań, a nawet pobić). Szeroko nagłośniony został przypadek Julii Kuzniecowej, kandydatki partii Zielonych w Moskwie, którą zatrzymano i próbowano zastraszyć w przeddzień głosowania.

Skala represji i nacisków została przez niezależnych obserwatorów oceniona jako wyraźnie większa niż w 2021 r. Zgłaszano liczne przypadki dosypywania głosów do urn, znacznego zawyżania frekwencji (proceder skorelowany z przyrostem liczby głosów oddanych na kandydatów władzy), naruszeń podczas głosowania poza punktami wyborczymi (taką procedurę dopuszcza rosyjskie prawo), nieprawidłowego przechowywania kart wyborczych, znaczących różnic w wynikach poszczególnych partii w sąsiadujących ze sobą komisjach i in. 20 września na kilka godzin wstrzymano głosowanie w części komisji wyborczych w Moskwie pod pretekstem awarii systemu wydawania papierowych kart do głosowania. Przez środowiska opozycyjne zostało to jednoznacznie odczytane jako próba zaniżenia wyników konkurentów Jednej Rosji (wyborcy opozycyjni starają się głosować ostatniego dnia wyborów i unikać nieprzejrzystego głosowania elektronicznego). Wskutek tworzących się długich kolejek część przybyłych nie zdążyła oddać głosu.

Według oficjalnych informacji, przy najwyższej od kilkunastu lat frekwencji (59,68%), Jedna Rosja miała rzekomo uzyskać 57,96% głosów i zwyciężyć w 209 z 225 okręgów jednomandatowych, co przyniosło jej rekordową liczbę 349 mandatów w 450-osobowym składzie izby niższej rosyjskiego parlamentu. Na drugim miejscu uplasowała się KPRF (13,65%), której pozycja w Dumie osłabi się w porównaniu z kadencją 2021–2026, dalej zaś LDPR (8,96%) i Nowi Ludzie (7,91%) – partia powszechnie uważana za najmniej prowojenną, której niski wynik ma odzwierciedlać jakoby niewielkie poparcie rosyjskiego społeczeństwa dla zakończenia starcia zbrojnego z Ukrainą. Do parlamentu wejdzie też Sprawiedliwa Rosja (5,14%).

Zgodnie z niezależnymi szacunkami opartymi na analizie statystycznej norm i anomalii wyborczych realny wynik Jednej Rosji mógł oscylować wokół 34% – oficjalne rezultaty JR mogły zatem zostać zawyżone 1,5–1,7 razy.

 

(...)

Państwo w rosnącym stopniu przerzuca koszty wojny na społeczeństwo i biznes, osłabiając wolnorynkowe segmenty gospodarki, dzięki którym Rosja jak dotąd stosunkowo efektywnie adaptowała się do sankcji i zwiększała produkcję zbrojeniową. Jednocześnie władze przyznały się do niezdolności zapewnienia bezpieczeństwa infrastrukturze gospodarczej, zobowiązując samych właścicieli, pod groźbą przejęcia aktywów, do zorganizowania obrony przed nalotami.

Rosyjska nomenklatura ma coraz więcej powodów, by obawiać się o swój stan posiadania i bezpieczeństwo, także w związku z operacjami sił ukraińskich (wzmocniono m.in. ochronę państwową wysokich rangą dowódców wojskowych i niektórych czołowych propagandystów). Władze intensyfikują tzw. walkę z korupcją (areszty i konfiskaty majątków przedstawicieli elit) i redystrybucję aktywów w drodze nacjonalizacji i reprywatyzacji. Ich celem jest centralizacja „renty korupcyjnej” w najbliższym kręgu Putina, dyscyplinowanie elit i napełnianie państwowej kasy. W pierwszym półroczu 2026 r. znacjonalizowano aktywa o wartości ponad 10 mld dolarów, co świadczy o znacznym przyspieszeniu procesu w porównaniu z rokiem ubiegłym. Kreml wymusza też na najbogatszych biznesmenach „dobrowolne” daniny do budżetu, które mają pomagać w walce z deficytem. Powodem niepokoju elit jest również umacniająca się pozycja FSB (Federalnej Służby Bezpieczeństwa) w systemie kosztem interesów innych grup, zwiększająca represyjność systemu także wobec nich.

W kręgach administracyjno-biznesowych narasta niezadowolenie z polityki Kremla. Spełnianie oczekiwań lidera w kwestii wskaźników makroekonomicznych staje się coraz większym wyzwaniem, a niesprostanie mu grozi represjami wobec konkretnych urzędników. Technokraci odpowiedzialni za wyniki gospodarki i stan finansów mają minimalny wpływ na decyzje Putina bezpośrednio dotykające sfer ich odpowiedzialności. Według doniesień niezależnych mediów elity na zwiększoną skalę wyprowadzają środki za granicę i lokują rodziny w bezpiecznych krajach (m.in. Zjednoczonych Emiratach Arabskich).

osw.waw.pl

Siły rosyjskie zintensyfikowały ostatnio kampanię uderzeniową na ukraińskie obszary portowe nad Morzem Czarnym, mając na celu pogorszenie zdolności Ukrainy do wykorzystywania swoich portów do eksportu zboża i towarów od lipca 2026 r. Siły rosyjskie jednocześnie atakują ukraińską infrastrukturę kolejową, w szczególności lokomotywy, próbując zakłócić ogólnokrajową sieć logistyki kolejowej Ukrainy. Kreml prawdopodobnie intensyfikuje kampanię uderzeniową i dywersyfikuje swoje cele, aby szukać alternatywnych mechanizmów porażki, biorąc pod uwagę, że ofensywy Rosji w 2026 r. nie osiągnęły swoich celów, a siły ukraińskie osiągają w 2026 r. znaczące postępy operacyjne, a nawet strategiczne.

understandingwar.org