sobota, 26 września 2026


 
Dowódca ukraińskiego batalionu poinformował 26 września, że pierwsza faza operacji Vivaldi w kierunku łymańskim koncentrowała się na pokonaniu rosyjskich grup infiltracyjnych poprzez wymierzenie w rosyjskie zmechanizowane pojazdy terenowe (ATV) i ataki motocyklowe próbujące wzmocnić rosyjskie grupy infiltracyjne, które utknęły za ukraińskimi liniami. Ukraińskie uderzenia na rosyjskie linie komunikacyjne (GLOC) zakłóciły rosyjskie szlaki dostaw i pozostawiły wiele rosyjskich grup infiltracyjnych zdemoralizowanymi i bez odpowiednich dostaw. Siły ukraińskie skupiły się wtedy na pokonaniu tych zubożonych rosyjskich grup infiltracyjnych. Dowódca zauważył, że operacyjne zaskoczenie pozwoliło siłom ukraińskim na posunięcie się w głąb rosyjskich tyłów, docierając do operatorów dronów i pozycji specjalistycznych wojny elektronicznej (EW). Ukraińskie wysiłki EW, zniszczenie rosyjskich pozycji kontrolnych oraz „dezinformacja” zdegradowały również rosyjskie dowództwo i kontrolę podczas pierwszej fazy operacji Vivaldi. Rzecznik ukraińskiej brygady działającej w północnym obwodzie charkowskim poinformował 26 września, że ukraińskie drony rozpoznawcze identyfikują rosyjskie szlaki zaopatrzenia personelu i zasobów, co wskazuje na systematyczny wzorzec sił ukraińskich wymierzony w rosyjskie wzmocnienia grup infiltracyjnych w innych sektorach linii frontu. Celowe ustalanie priorytetów przez Ukrainę postępów i uderzeń przeciwko rosyjskim GLOC oraz wysiłki taktyczne w celu wzmocnienia infiltratorów świadczą o innowacyjnym podejściu, które może umożliwić siłom ukraińskim dalsze wyrywanie się z wojny pozycyjnej i ponowne wprowadzenie elementów manewru taktycznego na polu bitwy. Prawdopodobnie ułatwia to również ukraińskie wysiłki obronne poprzez zmniejszenie wymogu wydatkowania ukraińskiej siły roboczej na redukcję rosyjskich grup infiltracyjnych natychmiast lub po ich wzmocnieniu.

Rosyjscy milblogerzy nadal podkreślają, jak wszechobecna kultura kłamstwa w rosyjskim wojsku ułatwia ukraińskie sukcesy na północ i północny wschód od Łymanu. Zrzeszony w Kremlu rosyjski milblogger twierdził 25 września, że siły ukraińskie wykorzystały wszechobecną w rosyjskim wojsku kulturę kłamstwa i przesadnego raportowanie sukcesów na polu bitwy w Łymaniu podczas kontrofensywy w kierunku łymańskim. Milblogger zauważył, że siły ukraińskie próbują odeprzeć siły rosyjskie przez rzekę Żyrebety i zabezpieczyć pozycje w pobliżu Zarichne i Jampil (odpowiednio północno-wschodni i południowo-wschodni od Łymanu), zagrażając rosyjskim pozycjom w lesie serebryanskim. Dowódca ukraińskiego batalionu działającego w tym rejonie podobnie stwierdził 25 września, że rosyjskie dowództwo wojskowe nie było świadome ukraińskich przygotowań z powodu niedokładnych doniesień o rosyjskich postępach w pobliżu Łymanu. Niedokładne doniesienia w ramach rosyjskiego łańcucha dowodzenia o obecnym stanie frontu konsekwentnie degradują świadomość rosyjskiego pola bitwy i zdolność rosyjskich dowódców do zakłócania postępu ukraińskiej piechoty i sprzętu.

Rosyjscy milblogerzy nadal podają szczegóły dotyczące obecnej sytuacji na polu bitwy w kierunku Łymania. Jeden z rosyjskich milbloggerów zauważył, że wysoka gęstość ukraińskich dronów i grup infiltracyjnych jest głównym wyzwaniem dla sił rosyjskich, podczas gdy siły ukraińskie infiltrują w pobliżu Jampilu, Ozerne (południowy wschód od Łymanu) i wzdłuż rzeki Siewierski Doniec. Źródło donoszące o rosyjskim Ugrupowaniu Północnym Sił twierdziło, że siły rosyjskie wycofują się z południowego Łymana, aby uniknąć okrążenia i utrzymać pozycje na zachodnim brzegu rzeki Żyrebety w pobliżu Iwaniwki i Zariczne (obaj na północny wschód od Łymanu). Źródło zauważyło, że siły ukraińskie kontratakują w pobliżu Dibrowy (południowego wschodu od Łymanu) i Jampilu i budują siły w pobliżu Stavky (na północ od Łymania). Korpus Armii Ukrainy poinformował 17 września, że systematyczna kampania uderzeniowa Ukrainy z zakresu pośredniego zasięgu przeciwko rosyjskiej logistyce w okupowanym obwodzie ługańskim nadwyrężyła zdolność Rosji do użycia dronów i EW do ochrony przed ukraińskimi dronami.

Sukcesy Ukrainy na polu bitwy z 2026 roku mogą zmusić prezydenta Rosji Władimira Putina do ponownego przemyślenia swojej teorii zwycięstwa i polegania na kampanii uderzeniowej dalekiego zasięgu Rosji, aby zmusić Ukrainę do poddania się zimą 2026-2027. Putin twierdził 25 września, że Ukraina naciska na zawieszenie broni ataków dalekiego zasięgu na infrastrukturę energetyczną, ponieważ rosyjskie ataki są „tak...niszczące” i wykorzystują zmodernizowane "niemieckie drony", na które, jak błędnie twierdził Putin, Ukraina nie ma środków zaradczych. Putin twierdził, że Ukraina „musi czuć” „odwetowe” uderzenia Rosji i zrozumieć, że „prowokacyjne” ukraińskie działania nie doprowadzą do pożądanych rezultatów, ale raczej pogorszą sytuację Ukrainy. Rosyjski milblogger powiązany z Kremlem podwoił wypowiedzi Putina i twierdził, że najlepszym sposobem na podważenie pozycji negocjacyjnej Ukrainy jest uderzenie w potencjał gospodarczy i produkcyjny Ukrainy i zauważył, że rosyjskie uderzenia przeciwko Ukrainie będą kontynuowane.

Putin wyartykułował swoją teorię w zwycięstwie w czerwcu 2024 roku, która zakłada, że ciągłe rosyjskie postępy – nawet jeśli powolne i stopniowe – nieuchronnie załamią ukraińską obronę i zmuszą Ukrainę do kapitulacji wobec rosyjskich żądań. Siły rosyjskie osiągnęły prawie zerowe zyski netto od marca 2026 roku, podczas gdy siły ukraińskie przeprowadziły udane kontrataki w Kupjańsku, Ołeksandriwce i kierunku Łymania, od końca 2025 roku. Putin prawdopodobnie miał fałszywe postrzeganie sukcesów Rosji na polu bitwy w oparciu o przesadne twierdzenia rosyjskich dowódców, które w rzeczywistości nie korespondowały z rzeczywistością. Oświadczenie Putina z 25 września sugeruje jednak, że publiczne podziękowania dla operacyjnych i strategicznie znaczących postępów Ukrainy na północ i północny wschód od Łymania w ciągu ostatnich kilku miesięcy mogą naciskać na Putina, aby przewartościował swoją pierwotną teorię zwycięstwa i przeniósł swoją retorykę (i prawdopodobnie jego strategię), aby skupić się na zmuszaniu Ukrainy do poddania się za pomocą kampanii uderzeniowej dalekiego zasięgu Rosji. Jest mało prawdopodobne, aby Putin zgodził się na jakiekolwiek proponowane przez USA i Ukraińców zawieszenie broni dalekiego zasięgu przeciwko infrastrukturze energetycznej, jeśli rzeczywiście przewartościowuje swoją teorię zwycięstwa w ten sposób, ponieważ takie porozumienie kolidowałoby z kampanią uderzeniową Rosji. Jest również mało prawdopodobne, aby Putin zgodził się na jakikolwiek znaczący postęp lub ustępstwa w procesie negocjacji do końca kampanii uderzeniowej dalekiego zasięgu Rosji w okresie zimowym 2026-2027.

Rosyjska teoria zwycięstwa polegająca na uderzeniach dalekiego zasięgu obecnej odmiany zależy od zdolności Rosji do używania dronów typu "niemieckiego" napędzanych odrzutowo na skalę i przy stosunkowo wysokich wskaźnikach penetracji. Ukraina aktywnie rozwija środki zaradcze dla tych dronów, ale nie jest jasne, jak szybko Ukraina będzie w stanie wykorzystać te środki zaradcze na dużą skalę, aby zakłócić pakiety ataków dronów napędzanych przez silniki odrzutowe. Putin prawdopodobnie polega na wyzwaniach Ukrainy w obronie przed nowymi rosyjskimi dronami napędzanymi odrzutowo podczas zimy 2026-2027, ponieważ zmodernizowane rosyjskie drony Geran-4 i Geran-5 osiągają i utrzymują wyższe prędkości lotu niż drony napędzane silnikiem tłokowym, co znacznie komplikuje przechwycenie. Rosja priorytetowo traktuje ataki dronów Geran-4 i Geran-5 podczas ataków dalekiego zasięgu w ciągu dnia i nocy na Ukrainę, a szczególnie przeciwko Kijowowi, w ostatnich miesiącach, powodując znaczne szkody cywilne i zakłócenia w codziennym życiu i ukraińskiej gospodarce. Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski oświadczył 26 września, że Rosja planuje wydać 12 miliardów dolarów na produkcję dronów napędzanych odrzutowo i samą amunicję. Ukraińskie firmy z powodzeniem przetestowały już kilka dronów przechwytujących, które mogą przechwycić rosyjskie drony napędzane odrzutowo; Ukraina będzie nadal rozwijać i skalować swoją produkcję dronów przechwytujących z napędem odrzutowym.

Rosyjskie połączone pakiety ataków dronów i rakiet polegały również na pociskach balistycznych, aby wykorzystać niedobór ukraińskich pocisków przechwytujących Patriot i spowodować znaczne szkody, (...). Siły rosyjskie będą kontynuować niszczycielskie ataki rakietowe na dużą skalę na Ukrainę tej zimy, chyba że Ukraina będzie w stanie pozyskać niezbędną obronę przeciwlotniczą, aby skutecznie odeprzeć rosyjskie rakiety balistyczne. Rosyjskie zapasy rakiet balistycznych i quasi-balistycznych są jednak ograniczone, a ich cykl produkcyjny jest dłuższy i bardziej skomplikowany niż w przypadku "niemieckich" dronów napędzanych odrzutowo. Siły rosyjskie prawdopodobnie nie będą w stanie powtórzyć skutków połączonych pakietów uderzeniowych napędzanych przez drony i rakiety balistyczne, polegających w dużej mierze lub wyłącznie na pociskach balistycznych. Siły rosyjskie będą dążyć do wykorzystania połączonych pakietów ataków dronów i rakiet balistycznych, aby uszkodzić infrastrukturę krytyczną Ukrainy, zanim Ukraina będzie w stanie rozmieścić wystarczające środki zaradcze, ale wynik tego aspektu ciągłego ofensywno-defensywnego wyścigu technologicznego, który charakteryzował wojnę na Ukrainie, pozostaje niejasny.

understandingwar.org

 
Administracja prezydenta USA Donalda Trumpa zatwierdziła od 20 stycznia 2025 r. do 17 września 2026 r. sprzedaż broni i sprzętu wojskowego dla Izraela o wartości 21,6 mld dolarów - informuje w sobotę katarski portal New Arab.

Wynika to z informacji przesłanych Kongresowi oraz danych Departamentu Stanu.

Dla porównania wartość pomocy wojskowej finansowanej przez amerykańskich podatników oraz transakcji zbrojeniowych zatwierdzonych dla Izraela przez byłego prezydenta USA Joe Bidena od października 2023 r. do początku 2025 r. przekroczyła 17,9 mld dolarów - wynika z badania Uniwersytetu Browna.

Najnowszy pakiet przygotowywany przez administrację Trumpa ma wartość 2,8 mld dolarów i obejmuje 40 tys. bomb o masie około 900 kg, 20 tys. bomb BLU-117 oraz 20 tys. głowic penetrujących I-2000.

Mimo sprzeciwu Demokratów umowa - podobnie jak poprzednie - zostanie prawdopodobnie zatwierdzona w trybie nadzwyczajnym, który pozwala administracji ominąć sprzeciw Kongresu.

Wśród najważniejszych transakcji zatwierdzonych w ciągu 20 miesięcy rządów Trumpa miesięcy były dostawy ponad 100 tys. bomb, systemów naprowadzania, pocisków, a także kilkadziesiąt śmigłowców Apache i kilka tysięcy wozów bojowych. 

PAP


Słyszę, że powszechne zaniepokojenie rodzi sytuacja na rynku walutowym, czyli znaczne osłabienie złotego. To oczywiste, że ludzie zwracają uwagę na ten właśnie rynek, a nie na to, co powoduje zmiany. Dla szerokiej publiczności kurs złotego jest najbardziej widoczny, a jego wpływ na nasze kieszenie jest najbardziej oczywisty.

Nawiasem mówiąc, dla polskiego PKB słabszy złoty jest lepszy, bo zwiększa eksport i hamuje import. A jeśli nawet importu nie hamuje, to produkty z importu, np. ropa, są droższe przy słabym złotym, co prowadzi do wyższych cen, a więc i wyższych wpływów z VAT do budżetu. Przy okazji ciągle słyszę, że program CPN wynika z tego, że budżet dopłaca do niższych cen paliw. To oczywisty błąd logiczny: budżet traci, bo mniej do niego wpływa, a nie wydaje na dopłaty.

Skoro wiemy już, że źródło słabości złotego leży ponad nim, to gdzie jest to "ponad"? Otóż fundamentem prowadzącym do osłabienia złotego jest globalne umocnienie dolara. Złoty zawsze reaguje na spadki kursu EUR/USD (umocnienie dolara) wzrostem ceny dolara, euro czy franka. Tym razem oczywiście też się tak stało.

W trakcie ostatnich 30 dni kurs EUR/USD stracił około 3 proc., USD/PLN wzrósł o około 4 proc., a EUR/PLN – o 2 proc. W całym 2026 r. EUR/USD wzrósł o 5,4 proc., a EUR/PLN – o około 4 proc., ale złoty potężnie stracił do dolara – około 11 proc. Relatywnie większe osłabienie złotego może nieco martwić i zwracać uwagę na stan finansów publicznych.

Złoty nie zareagował na ostatnie obniżenie ratingu przez agencję Moody’s. Wbrew oczekiwaniom niektórych analityków w poniedziałek, po piątkowym obniżeniu ratingu, złoty całkiem wyraźnie zyskał, a indeksy na GPW wzrosły o 2 proc., ustanawiając rekordy wszech czasów (na bardzo małym obrocie, co zawsze musi stawiać znak zapytania). (...) Dodam tylko, że w następnych dniach złoty pokazywał nadmiarową słabość, co jednak mogło mieć coś wspólnego z ratingiem.

Dlaczego dolar szybko się umacnia? Impuls do umocnienia w ostatnich 30 dniach dały czekanie na wrześniową decyzję FOMC i sama decyzja oraz tzw. wykres kropkowy (pokazuje poglądy ludzi z Fed z wyłączeniem jej szefa). Stopy wzrosły o 25 pb., nikt podwyżce się nie sprzeciwił, a wykres kropkowy pokazał, że FOMC (Federalny Komitet do spraw Operacji Otwartego Rynku, organ Fed – red.) najpewniej jeszcze raz w tym roku podniesie stopy (28.10 lub 9.12). ECB też co prawda podniósł stopy w strefie euro, ale są wątpliwości co do tego, czy zrobi to jeszcze raz w tym roku. Dość oczywista była reakcja rynku walutowego. Dolar musiał się umocnić, co oczywiście u nas pociągnęło za sobą osłabienie złotego.

Doszliśmy z rynku walutowego do decyzji FOMC, więc trzeba zapytać, dlaczego Fed podnosi stopy procentowe. Otóż podnosi z dwóch podstawowych powodów. Po pierwsze dlatego, że Rezerwa Federalna chce sprowadzić wskaźnik PCE (inflacja w wydatkach osobistych) do poziomu 2 proc. – teraz to 3,7 proc.

Jest jednak jeszcze jeden, nieco ukryty, powód. Otóż inwestorzy od początku rządów Kevina Warsha w Fed (od maja 2026) podejrzewają, że Warsh jest jastrzębiem z gołębim upierzeniem. Mówi dużo i często o zdecydowaniu w dążeniu do opanowania inflacji, ale nic nie robi. To zaś rodziło obawy o sprawczość Fed w dążeniu do opanowania inflacji. Takie obawy rodziły wzrost oczekiwań inflacyjnych, a to podnosiło rentowności obligacji długoterminowych. A te rentowności stanowiły odnośnik dla oprocentowania różnych kredytów, więc uderzały w gospodarkę USA.

Oczywiście podejrzewano, że olbrzymi wpływ na Warsha ma Donald Trump, który przecież go mianował i często wieczorami do niego dzwoni. A przecież wiadomo, że Trump chce mieć stopy procentowe bliskie zeru i chce też słabego dolara, co wpłynie na wzrost konkurencyjności USA oraz niewidoczne oddłużanie Stanów Zjednoczonych. Tak więc Warsh sprzeciwił się swojemu patronowi. Pewnie nie miał wyjścia, bo przecież w historii FOMC nie było (oficjalnego) głosowania, w którym szef Fed był przegłosowany. Warsh nie miał wyjścia: jego wiarygodność była w tym głosowaniu stawką, o której musiał pamiętać.

I tak dochodzimy do rynku długu, o którym pisałem na początku września. Od tego czasu sytuacja zdecydowanie się pogorszyła. W USA rentowności obligacji 10-letnich i 30-letnich sięgnęły poziomów sprzed 22 lat. To oczywiście podnosiło również rentowność obligacji w innych krajach (oprócz Chin), w tym w Polsce. Taki mechanizm zawsze na rynkach obowiązuje.

Są oczywiście i inne powody, które podnoszą rentowność obligacji. Wspominałem już o nich na początku września, więc tutaj w dużym skrócie: wysokie ceny ropy, które budują inflację i oczekiwania inflacyjne, konkurencja zadłużonych "pod korek" spółek budujących AI (Softbank emituje obligacje z rentownością 10 proc., Alphabet 7 proc. itd.), potężne zadłużenia wielu krajów (USA 123 proc. do PKB, Francja 116 proc., Włochy 137 proc., Hiszpania 101 proc., Chiny 99 proc., itd.) i niechęć polityków do ograniczenia tego długu.

Jak widać było w kolejnych dniach po decyzji FOMC, wzrost wiarygodności Fed nie pomógł w ograniczeniu rentowności obligacji – jedynie umacniał nadal dolara, co szkodzi przecież USA. Widać było, że cena ropy jest ważniejsza od tego, co zrobi Fed. W Xelionie obliczono, że korelacja między rentownością obligacji a ceną ropy jest obecnie na poziomie ponad 0,6, czyli jest bardzo wysoka.

Wystarczyło, żeby cena ropy po pięciu dniach spadków – o 17 proc. – zyskała 2 proc. i mocno wzrosły indeksy PMI (na które rynki w USA rzadko zwracają uwagę), żeby rentowności obligacji gwałtownie wystrzeliły na północ (wtedy właśnie były te 22-letnie szczyty). To oczywiście natychmiast potężnie umocniło dolara, bo zwiększyło oczekiwania na podwyżki stóp, a to przeceniło złotego.

Wbrew pozorom, w krótkim terminie ta zależność rentowności i dolara od ropy daje nadzieję na zwrot na rynku złotego oraz polskich obligacji. Nie wierzę w to, że politycy zaczną ograniczać zadłużenie. Nie zrobią tego bez zagrożenia globalnym kryzysem zadłużeniowym, który – według mnie – za kilka lat nadejdzie. Nie opanujemy też szaleństwa inwestycyjnego spółek sektora AI.

Wystarczy jednak porozumienie na linii USA – Iran, a może i Ukraina – Rosja, żeby cena ropy gwałtownie spadła, a to równie gwałtownie obniżyłoby rentowność obligacji i zmniejszyło presję na Fed. To zaś przeceniłoby dolara i pomogło złotemu. Jeśli ktoś nie wierzy w szybką przecenę ropy, to ma jeszcze jedną możliwość. Skoro administracji USA mocny dolar i droga ropa (szczególnie przed wyborami) nie odpowiadają, to może w krótkim terminie coś z tym zrobić.

Parę tygodni temu Scott Bessent, sekretarz skarbu USA, ostrzegał inwestorów, że z nim nie wygrają. Od tego czasu rentowności mocno wzrosły, a dolar się umocnił, pokazując znak figi sekretarzowi i prezydentowi. Śmiem twierdzić, że oni tego nie zniosą i wymyślą coś (potężną interwencję), co na pewien czas zmieni kierunki na rynkach obligacji i walutowych. A przecież krótkich pozycji na EUR/USD jest obecnie multum – wystarczy mały impuls, żeby zamykanie tych pozycji podniosło EUR/USD mocno, pomagając przy okazji złotemu. W krótkim terminie nie liczyłbym za bardzo na to, że złoty będzie tracił.

money.pl


Dlaczego traci: sześć błędów
  1. Po odebraniu Zełenskiemu Orderu Orła Białego nie przyszedł żaden równie mocny temat. Jedyny duży temat, w którym zwolennicy zrównali się z krytykami, zamknął się w czerwcu. Od lipca żaden tydzień nie przekroczył 45 proc. głosów przychylnych.
  2. Weto bez szybkiej odpowiedzi o cenach. Po zablokowaniu podatku od nadzwyczajnych zysków koncernów paliwowych KO i Donald Tusk przypisali prezydentowi odpowiedzialność za ceny na stacjach. Temat paliw urósł z 2 do 8 proc. dyskusji, przychylnych w nim jest 27 proc.
  3. Po ułaskawieniu „Starucha” częściej padała etykieta kibola. W sierpniu słowa „kibol”, „ustawka” i „Staruch” pojawiały się w dwa razy większej części wypowiedzi niż wcześniej.
  4. Po starcie procesu z Onetem wrócił Grand Hotel. Po starcie procesu udział wątku przeszłości we wrześniu się podwoił.
  5. Wpis o terytorium odczytany jako zapowiedź ustępstw. Zdanie „Możemy oddać terytorium, ale nigdy nie oddamy naszej Ojczyzny”, opublikowane poza kontekstem przemówienia o 17 września 1939 roku, KO wykorzystała jako zarzut. W sporze o te słowa przychylnych było 21 proc.
  6. Spór z Tuskiem jako główny sposób komunikacji. Co miesiąc od jednej czwartej do ponad jednej trzeciej rozmowy o prezydencie dotyczy konfliktu z rządem, a przychylni stanowią w niej około jednej trzeciej.
(...)

Mediana wpisu Donalda Tuska o prezydencie na X ma 184 znaki. Mediana wpisu prezydenta albo Kancelarii o premierze i rządzie ma 397 znaków, ponad dwa razy więcej. Wpis Tuska o Nawrockim zbiera w medianie dziesięć razy więcej reakcji. Premier pisze o prezydencie na X rzadko i krótko, a jego wpisy zbierają wielokrotnie więcej reakcji niż komunikaty Pałacu.

Riposta wygrywa z akapitem. Najmocniejsze wpisy Tuska to jedno zdanie z puentą: „Proponuję zacząć od przestrzegania aktualnej” (o nowej konstytucji), „Wciąż nie wiem, dlaczego dla prezydenta miliardy z programu SAFE dla polskiego wojska są złe, a Zondacrypto jest dobra”. Mieszczą się w tytule portalu i w komentarzu pod nim. Odpowiedzi Nawrockiego zaczynają się od „Panie Premierze” i rozwijają się w akapit. Taki akapit trzeba najpierw streścić, żeby go powtórzyć.

Premier mówi o skutkach, prezydent o zasadach. Tusk przypina prezydentowi konkret odczuwalny w domu: ceny paliw, pieniądze na wojsko, terytorium. Nawrocki odpowiada historią, konstytucją i suwerennością. W dyskusji o paliwach przychylnych jest 27 proc., w konflikcie z rządem od 29 do 37 proc. w każdym miesiącu. Na zarzut o rachunki prezydent odpowiada lekcją o państwie.

Ironia stawia mówiącego wyżej, pouczenie niżej. Tusk zadaje pytania, na które każda odpowiedź szkodzi („w tym też popieracie Orbána?”). Prezydent poucza: „Panie Premierze, historyku”, „myślałem, że tę lekcję mamy już za sobą”. Komunikaty Kancelarii mówią o nim w trzeciej osobie („Gdy D. Tusk szuka politycznych emocji i ataków, Prezydent RP buduje bezpieczeństwo”) i brzmią jak urząd, który odpowiada na skargę.

Temat nadaje Tusk. W największych wątkach sporu (nowa konstytucja, paliwa, terytorium) pierwszy strzał oddaje premier albo KO, a prezydent odpowiada. Najpopularniejszy wpis Nawrockiego o Tusku w całym półroczu to właśnie odpowiedź w sprawie terytorium z 17 września. Zebrał więcej reakcji niż którykolwiek wpis premiera o nim, a mimo to temat zamknął się z 21 proc. głosów przychylnych. Wygrał zasięg na temacie narzuconym przez premiera, więc przegrał spór.

Tusk ma chór, prezydent urzędników. Po wpisie o terytorium frazę premiera powtórzyli ministrowie i profil KO („Komu Nawrocki chce oddać terytorium Polski?”). Po stronie prezydenta mówią Kancelaria, Zbigniew Bogucki i Rafał Leśkiewicz, czyli urzędnicy, których wpisy zbierają niewielką część reakcji. To ten sam brak zaplecza, który widać przy paliwach.

Utarczka odbiera mu autorytet urzędu. Najlepszy okres półrocza przyszedł przy odebraniu Zełenskiemu Orderu Orła Białego, gdy prezydent mówił w imieniu państwa i o Tusku nie wspominał. Każda szpilka wbita premierowi robi z niego uczestnika sporu partyjnego, w którym krytyków jest mniej więcej dwa razy więcej niż zwolenników. Tusk walczy zdaniami, które da się powtórzyć, Nawrocki tekstami, które trzeba przeczytać, a w mediach społecznościowych wygrywa to, co się powtarza.

nawrockiwizerunkesm260926.netlify.app


Do historii przejdzie przecięcie przez Donalda Trumpa wstęgi na nowym lądowisku dla śmigłowców przy Białym Domu. Prezydent przemawiał, ale w telewizji nie było go słychać. To efekt protestu wszystkich akredytowanych stacji przeciw wyrzuceniu z Białego Domu dziennikarzy Politico, CNN i MSN.

(...)

Donald Trump z mediami ma na pieńku nie od dziś. Wyrzucenie trzech redakcji to wyjątkowo nerwowy ruch, ale trudno się dziwić, widząc sondaże na miesiąc przed wyborami połówkowymi. Brak przewagi w Kongresie obnaży bezsilność prezydenta.

Trzy wyrzucone redakcje odwołały się do sądu, a sprawę rozpatrywał sędzia federalny Timothy J. Kelly, mianowany w 2017 r. przez... Trumpa. Kelly uznał, że odbieranie przepustek do Białego Domu na podstawie widzimisię jest nieuzasadnione. To zresztą on w 2018 r. nakazał administracji Trumpa przywrócić dostęp do Białego Domu dziennikarzowi CNN. I Jim Acosta odzyskał przepustkę. Tym razem Kelly też kazał oddać przepustki, ale Biały Dom robił to z dużymi oporami. Sytuację najlepiej opisywał piątkowy nagłówek w "New York Timesie": "Biały Dom Trumpa otwiera drzwi przed dyktatorem z Chin. Przed amerykańskimi mediami — niekoniecznie". Wizytę Xi Jinpinga obsługiwali jedynie fotografowie, radiowcy i prasa, bo telewizje nadal solidarnie bojkotowały przekaz z Białego Domu. Nawet ukochana przez Trumpa stacja Fox News.

onet.pl\Newsweek


11 czerwca 2026 r. wieczorem w pobliżu Suboticy serbska policja zatrzymuje tuż przed granicą z Węgrami dwa pojazdy. W Peugeocie Danilo Bogdanovicia, Serba, posługującego się również drugim rosyjskim paszportem, śledczy znajdują części zmodyfikowanego drona. Według oceny niemieckich specjalistów z tych komponentów można było złożyć latającą bombę. Niedługo później skontrolowano także czarne Volvo Slobodana Ducicia. W skrytce w samochodzie funkcjonariusze odkrywają dwie puszki. W środku znajdują się materiały wybuchowe. Bogdanović i Ducić trafiają w Serbii do aresztu tymczasowego.

Następnego dnia zaprzyjaźniona służba wywiadowcza przekazuje informacje o podejrzanej ciężarówce, która jedzie z Serbii do Niemiec. Serbskie władze otrzymują szczegółowy opis pojazdu, dowiadują się o specjalnie przygotowanych pustych przestrzeniach w ciężarówce, które miały służyć do przemytu broni. Mimo to pojazd wymyka się serbskiej policji.

Bawarska policja graniczna 27 czerwca kontroluje pojazdy na autostradzie A8 przy zjeździe Teisendorf. Ciężarówka wpada w ręce funkcjonariuszy podczas wjazdu z Austrii. Serbski kierowca nie ma ważnych dokumentów. Zostaje zatrzymany, otrzymuje zakaz wjazdu do Niemiec i zostaje zawrócony do Austrii. A ciężarówka?

Zostaje skonfiskowana i zbadana. Śledczy rzeczywiście znajdują opisane tajne skrytki. Wnęki są jednak puste. Po broni, o której uprzedzały agencje wywiadowcze, nie ma śladu. Służby bezpieczeństwa są zaniepokojone: transport broni mógł już dwa tygodnie wcześniej dotrzeć do celu w Niemczech. Jak ustalił "Bild", materiały z ciężarówki mogą być przeznaczone do zamachu na firmę zbrojeniową w Bawarii, ważną dla wsparcia Ukrainy w obronie przed rosyjską wojną.

Poszukiwania broni trwają pełną parą — do dziś. Według oceny służb bezpieczeństwa obecnie w Europie działa kilka sterowanych przez Rosję siatek sabotażowych. Za kluczowego aktora służby bezpieczeństwa uważają rosyjski wywiad wojskowy GRU, który za pośrednictwem własnego "wydziału do zadań specjalnych" ma prowadzić w Europie tajne operacje. Organy bezpieczeństwa podejrzewają, że broń z ciężarówki znajduje się w magazynie, gotowa do kolejnego ataku w Niemczech.

onet.pl\BILD