Sowiecki agitator, dowolnie powielający chińskie tezy propagandowe, B. Aleksandrow, w broszurze ideologicznej pt. Tybet pisze m.in., że: „pod przykrywką hasła «niepodległości Wielkiego Tybetu» Anglicy usiłowali w latach 1937–1939 zorganizować przy pomocy przedstawicieli kół lamajsko-feudalnych zbrojny pochód na Chiny”. Dalej precyzuje, że „imperializm brytyjski już od dawna starał się wyzyskać pojęcie «etnografi cznego» Tybetu po to, aby wystąpić w roli «zjednoczyciela» ziem tybetańskich, czyli podporządkować swojej władzy olbrzymią część Chin w Centralnej Azji”. Aleksandrow twierdzi też, że „Lhasa bezspornie uznała zwierzchnią władzę Chin”, a Dalajlama V (1622–1682) „udał się do Pekinu, by otrzymać od cesarza chińskiego zgodę i zatwierdzenie swej władzy nad Tybetem”. Wbrew faktom historycznym podaje też, że „knowania brytyjskiego imperializmu w Tybecie i próby rozpętania wojny przeciw Chinom we wschodnim Tybecie skłoniły władze Lhasy do szukania, za pośrednictwem panczenlamy, porozumienia z Chinami”, a „rozmowy na ten temat przerwała dopiero śmierć dalajlamy w grudniu 1934 roku [...]. Zarówno sytuacja polityczna, jak i obrządek lamaistyczny wymagały powrotu panczenlamy jako regenta do Lhasy, celem przejęcia władzy nad wyznaniem i krajem w okresie przejściowym aż do znalezienia nowego «wcielenia» dalajlamy. W roku 1935 panczenlama powrócił do Lhasy jako głowa lamaizmu i pełnomocnik centralnego rządu chińskiego”.

Publikacje tego typu były ważne ze względu na wydźwięk propagandowy, natomiast błędy merytoryczne (łącznie z datą zgonu Dalajlamy XIII, rolą panczenlamy etc.) były normą. Na przykład Panczenlama IX nie był regentem, „głową lamaizmu”, pełnomocnikiem rządu chińskiego, nikt w Lhasie nie korzystał z jego mediacji, do Tybetu nie powrócił, choć chciał i powrót planował, ale zmarł w drodze. Aleksandrow komentuje obecność kilku Brytyjczyków i Amerykanów w Lhasie pod koniec lat czterdziestych XX wieku słowami: „Wysyłani do Tybetu amerykańscy agenci i wywiadowcy badają kraj wzdłuż i wszerz pod kątem widzenia warunków strategicznych i ekonomicznych, organizują spiski i prowadzą demoralizującą propagandę za oderwaniem Tybetu od Chin”.

Jerzy Bayer Waldemar J. Dziak - Tybet

Siły rosyjskie prawdopodobnie zajęły Hulyaipole — miasto o przedwojennej populacji liczącej około 13.000 – po trzech miesiącach walk i jest mało prawdopodobne, aby poczyniły szybkie postępy poza Hulyaipole bez pozbawienia priorytetów innych obszarów linii frontu. Geolokalizowany materiał opublikowany 6 lutego pokazuje siły ukraińskie uderzające w pozycje rosyjskie w północnym Zaliznychnem (na zachód od Hulajpola), co wskazuje, że siły rosyjskie we wcześniejszym terminie zbliżyły się za Hulajpole. W ciągu ostatnich kilku tygodni ISW nie zaobserwowało dowodów na to, że siły ukraińskie w dalszym ciągu utrzymują pozycje obronne w Hulajpolu, a schemat niedawnych rosyjskich infiltracji i natarcia na tym obszarze sugeruje, że siły rosyjskie utrzymują miasto. Siły rosyjskie rozpoczęły stosunkowo szybkie postępy w kierunku Hulajpola na początku listopada 2025 r., po wielomiesięcznej kampanii przechwytywania powietrza na polu bitwy (BAI), która pogorszyła ukraińską logistykę i zdolność do utrzymywania sił frontowych i obrony przed późniejszymi rosyjskimi operacjami lądowymi. Siły rosyjskie po raz pierwszy przedostały się do Hulajpola od połowy do końca listopada 2025 r., rozpoczęły konsolidację pozycji w mieście do połowy grudnia 2025 r. i twierdziły, że zajęły Hulajpole 27 grudnia. Postępy te były uzależnione zarówno od warunków pogodowych panujących na tym obszarze, jak i od ustalenia przez Rosję priorytetu wysiłków. Stosunkowo szybki postęp Rosji w kierunku Hulajpola wykorzystywał sezonowe mgliste i deszczowe warunki pogodowe, które utrudniały ukraińskie operacje dronów uderzeniowych i rozpoznawczych, co umożliwiło siłom rosyjskim gromadzenie sił i natarcie pod mniejszym zagrożeniem. Te warunki pogodowe nie trwały jednak długo, ponieważ siły rosyjskie wkroczyły na obszar zabudowany Hulyaipole, a warunki zimowe zaczęły pogarszać działania piechoty od końca grudnia 2025 r. Rosyjskie dowództwo wojskowe wysłało także elementy co najmniej trzech połączonych armii zbrojnych (CAA) na obszary na wschód i północny wschód od Hulajpola, pozbawiając jednocześnie priorytetu inne sektory linii frontu. Siły rosyjskie początkowo próbowały utrzymać jednoczesne natarcie w kierunkach Hulajpole i Oleksandriwka, ale brakowało im siły bojowej, aby utrzymać oba wysiłki, co spowodowało, że rosyjskie dowództwo wojskowe pozbawiło kierunku Oleksandriwka /siły - red./. Siły rosyjskie konsekwentnie udowadniały, że nie są w stanie zbudować wystarczająco dużych rezerw, aby móc zalać /personelem/ odcinek frontu bez przerzutu personelu z innych obszarów. Siły rosyjskie mogą dążyć do przyspieszenia natarcia w kierunku Hulajpola, aby wesprzeć potencjalną ofensywę latem 2026 r. w kierunku miasta Zaporoże od południa, ale prawdopodobnie nie są w stanie lub nie chcą przerzucić sił i środków z innych sektorów linii frontu, aby osiągnąć taki cel.

understandingwar.org