Fighterbomber i Alexander Kovalenko o problemach z precyzją rosyjskich rakiet i bomb.

🔹Fighterbomber

Odpalenie rakiet (dowolnego typu) i zrzut bomb kierowanych jest widoczny na radarach.

Przeciwnik z wyprzedzeniem (do 15 minut przed atakiem w niektórych przypadkach) ukrywa się w bezpiecznym miejscu lub po prostu opuszcza obiekt na czas ataku. To wpływa na skuteczność, ale nie wpływa na raporty, prezentacje i wypłaty za zniszczone cele. A to oznacza, że wszystkich wszystko satysfakcjonuje. Na jednym z wybranych odcinków frontu w ciągu trzech miesięcy zrzucono około 727 bomb FAB różnych typów. W rejon celu dotarło około 419 z nich. Część bomb trafiła bezpośrednio, część w ogóle nie dotarła do celu. Jest to prawdopodobnie związane z wpływem systemów walki radioelektronicznej obu stron, które nauczyły się radzić sobie nawet z najnowszymi „Kometami”. Takie wyniki są na razie niezłe, ale trend nie jest optymistyczny – precyzja spada.

🔹Alexander Kovalenko

Od 2022 roku Rosyjskie Siły Zbrojne zastosowały ponad 1200 pocisków Ch-101, ponad 800 3M14 „Kalibr” oraz ponad 1200 9M723 (Iskander).

Ta liczba jest wystarczająca, aby wyciągnąć podstawowe wnioski dotyczące celności każdego z tych typów rakiet, a mianowicie:

Ch-101 – przy deklarowanym kołowym prawdopodobnym odchyleniu (CEP) od 10 do 20 metrów, rzeczywiste odchylenie od celu przekracza 50 metrów, a w niektórych przypadkach 100 metrów i więcej. Ważnym aspektem jest to, że w latach 2022 i 2023 pociski Ch-101 rzeczywiście charakteryzowały się wysoką celnością, w granicach CEP do 20 metrów, jednak później wskaźnik ten zaczął się pogarszać – wyjaśnienie tego podam poniżej. Znamienne jest to, że w przypadku innych rosyjskich rakiet sytuacja wygląda podobnie – CEP pogarsza się z roku na rok. 3M14 „Kalibr” – kołowe prawdopodobne odchylenie tej rakiety deklarowano na poziomie do 10 metrów, jednak obecnie wynosi ono i nawet przekracza 50 metrów. 9M723 – rakiety balistyczne systemu OTRK „Iskander-M” przez długi czas pozostawały najbardziej precyzyjne, utrzymując CEP na poziomie około 5 metrów. Jednak od 2023 roku wskaźnik ten zaczął gwałtownie spadać. Nawet przy naprowadzaniu z wykorzystaniem dronów rozpoznawczych odchylenie może wynosić 50 metrów i więcej. Obecnie 9M723 to już nie tyle środek rażenia o wysokiej precyzji, co rakieta stosowana przeciwko celom, w które trudno nie trafić, biorąc pod uwagę jej obecny CEP. Spadek celności tych rakiet balistycznych przeciwnik aktywnie próbuje kompensować poprzez stosowanie głowic kasetowych.

Jeśli chodzi o przyczyny spadku celności rosyjskich rakiet, to wynikają one z faktu, że w warunkach produkcji awaryjnej, przy wykorzystaniu jako kluczowych komponentów elektronicznych przemycanych elementów podwójnego zastosowania, spada nie tylko niezawodność, ale również szereg parametrów technicznych. Efekt ten potęgowany jest przez brak odpowiedniej kontroli technicznej – przeprowadzania procedur kontrolno-pomiarowych. W każdym przedsiębiorstwie proces produkcji zawsze wiąże się z czasochłonnym etapem kontroli i pomiarów, które pozwalają diagnozować niezawodność wszystkich komponentów wytwarzanego produktu. W przypadku rakiet oznacza to kontrolę silnika, systemu naprowadzania, układu paliwowego oraz integralności konstrukcji. Pozwalało to unikać (lub przynajmniej minimalizować) defekty, które mogły krytycznie wpływać na charakterystyki i niezawodność wyrobu. Obecnie jednak w rosyjskich zakładach przeprowadzanie takich procedur kontrolno-pomiarowych zostało ograniczone do trybu awaryjnego lub całkowicie zaniechane. W rezultacie pozwoliło to zwiększyć liczbę produkowanych dziennie rakiet, ale jednocześnie obniżyło ich jakość.

x.com/wojtekfalco

Trump decyduje o wycofaniu żołnierzy (10%) z Niemiec i zapowiada dalsze redukcje? Cóż z jednej strony ktoś może napisać że o redukcjach w Europie  akurat ta ekipa mówiła od początku. Z drugiej jednak - moment i jej uzasadnienie budzą poważne wątpliwości i wygląda na to że mamy kolejny incydent "gołębia na szachownicy" /Gołąb przewraca pionki i sra na szachownicę - red./: 

1. USA potrzebuje baz w Niemczech. 

2. Są one jedną z wielu form kontroli RFN wypracowanych po IIWŚ.

3. To przemysł niemiecki łata luki produkcyjne przemysłu USA w dziedzinie uzbrojenia. Patrioty, GMLRSy i parę innych. Niemcy też kupują uzbrojenie  w USA - np. śmigłowce lub F-35. 

Swoją drogą pisanie że powinniśmy zaproponować USA żeby tych żołnierzy przenieść do Polski jest moim zdaniem bardzo nietrafionym pomysłem ponieważ: 

- nie jesteśmy w stanie zbudować dla nich infrastruktury do końca dekady,

- kolejne wojska USA za które płacimy w 100% zamiast płacić na rozwój własnych jednostek - mamy już w PL pokaźną obecność sojuszniczą która gwarantuje umiędzynarodowienie ewentualnej agresji Rosji. Zaś obecnie  wojska USA mają to do siebie że byle kaprys lub urażone ego może zadecydować o ich wycofaniu - co jasno widać,

- już obecnie poligony pękają w szwach.

x.com/wolski_jaros

Podczas pobytu w Szanghaju przyjrzałem się przykładowym cenom w sklepie.

Zupka chińska z makaronem w kubku do zalania gorącą wodą kosztuje od 4,5 do 10,9 CNY, w zależności od smaku i dodatków. Bochenek chleba za 19,99 CNY, bagietka za 15,99 CNY, maślany croissant za 16,99 CNY – takie ceny zobaczyłem na półkach marketu w jednej z galerii handlowych w Szanghaju. Jeden juan (oficjalnie renminbi, RMB) kosztuje 0,53 zł. Oznacza to, że w celu uproszczonego przeliczenia chińskich cen na złotówki wystarczy podzielić je na pół.

Litrowy karton mleka można znaleźć za 9,90 CNY, a napoje roślinne w cenie od 14,90 do 29,9 CNY w zależności od rodzaju i marki. Produkty importowane, jak pełnotłuste mleko krowie z Holandii, są droższe: 25,9 CNY za litrowy karton. Orientalny makaron można kupić za 12,9 CNY, a w postaci dań gotowych (np. z grzybami lub suszonymi krewetkami, porcja dla dwóch lub trzech osób) – od 24,9 do 39,9 CNY.

Puszka Coca-Coli o pojemności 0,33 l kosztuje 6,9 CNY, a butelka napoju typu ice tea od 4 CNY. Duża paczka czipsów ziemniaczanych to koszt około 16,9 CNY, a za produkty importowane i o limitowanych smakach trzeba zapłacić o około 10 CNY więcej. Paczka klasycznych żelków Haribo kosztuje 11,9 RMB; słodycze chińskich producentów można kupić mniej więcej o połowę taniej.

(...)

Chiny z perspektywy polskiego turysty nie są drogim krajem. Wiele cen jest na poziomie porównywalnym do tego, co znamy z Polski. W sieciowych lokalach z chińską kuchnią ceny wynoszą około 20 CNY za rosół z wontonami, a za koszyk sześciu dim sum trzeba zapłacić około 20-30 CNY. Dania główne kosztują około 50-60 CNY i więcej.

(...)

Americano w Starbucksie kosztuje od 27 CNY, a cappuccino od 30 CNY.

Z kolei w McDonald's zestaw BigMac ze średnimi frytkami i napojem kosztuje 37,5 CNY, za lody z polewą trzeba zapłacić 13 CNY, bez polewy w wafelku – 5 CNY. Americano w wersji mrożonej kosztuje 11,9 CNY, a cappuccino – 21 CNY.

money.pl

Prowadzona przez Sztab Generalny Irańskich Sił Zbrojnych Defa Press argumentowała 2 maja, że wojna między Stanami Zjednoczonymi a Iranem przesunęła się z konfliktu bezpośredniego do konfliktu skupionego na narzuceniu kosztów. Defa Press argumentowała, że “cierpliwość” będzie jednym z “ostatecznych wyznaczników zwycięstwa”, co sugeruje, że niektóre elementy reżimu mogą być skłonne znieść presję gospodarczą i militarną Stanów Zjednoczonych, jednocześnie nakładając koszty gospodarcze i polityczne na Stany Zjednoczone spróbować wywrzeć presję na Stany Zjednoczone, aby złagodziły swoje żądania negocjacyjne.

(...)

Jak poinformował wyższy rangą urzędnik irański przemawiający do Bloomberga 2 maja, Iran zaczął ograniczać wydobycie ropy, gdy jego pojemność magazynowa osiągnęła swoje granice. Iran prawdopodobnie raczej ogranicza wydobycie ropy niż ją wstrzymuje, ponieważ wstrzymanie wydobycia ropy mogłoby spowodować znaczne szkody na irańskich polach naftowych. Urzędnicy Pentagonu powiedzieli 1 maja Axios, że 31 tankowców przewożących około 53 milionów baryłek irańskiej ropy o wartości co najmniej 4,8 miliarda dolarów pozostaje w Zatoce Perskiej z powodu blokady morskiej Stanów Zjednoczonych w irańskich portach. Stany Zjednoczone jednocześnie rozszerzyły sankcje gospodarcze, aby pogłębić izolację Iranu i ograniczyć jego dostęp do rynków energii i kanałów finansowych.

understandingwar.org

Siły rosyjskie w kwietniu 2026 r. po raz pierwszy od wtargnięcia Ukrainy do obwodu kurskiego w sierpniu 2024 r. poniosły stratę netto terytorium kontrolowanego na ukraińskim teatrze działań. ISW zaobserwowało dowody pozwalające ocenić, że siły rosyjskie utraciły kontrolę nad 116 kilometrami kwadratowymi w kwietniu 2026 r., nie licząc obszarów, do których mogły przedostać się wojska rosyjskie. Rosyjskie tempo postępu na polu bitwy stale spada od listopada 2025 r., ponieważ ciągłe ukraińskie kontrataki naziemne, ukraińskie ataki średniego zasięgu, blokada wykorzystania przez Rosję terminali Starlink na Ukrainie w lutym 2026 r. oraz dławienie Telegramu przez Kreml zaostrzyły istniejące problemy w rosyjskiej armii.

(...)

Tempo rosyjskiego postępu spadło w 2026 r. w porównaniu z 2025 r., ale zmieniający się charakter wojny, w szczególności zwiększone stosowanie przez Rosję taktyki infiltracji w 2025 r., utrudnia porównania rok do roku. 

(...)

Kreml stosuje rosyjską taktykę infiltracji, częściowo w celu wyolbrzymienia rosyjskiej kontroli nad terenem. (...) Siły rosyjskie stosują taktykę infiltracji, częściowo po to, aby stworzyć wrażenie ciągłego rosyjskiego postępu na froncie i wesprzeć kremlowskie wysiłki w zakresie wojny poznawczej, mające na celu wyolbrzymienie rosyjskich sukcesów. Siły rosyjskie nie kontrolują jednak tych obszarów infiltracji, które często znajdują się pomiędzy ukraińskimi pozycjami w spornych szarych strefach.

understandingwar.org

Szefowie komisji sił zbrojnych Izby Reprezentantów i Senatu, Republikanie Mike Rogers i Roger Wicker skrytykowali w sobotę decyzję Pentagonu o wycofaniu 5 tys. wojsk USA z Niemiec. Politycy wezwali do przesunięcia ich na wschód NATO i ostrzegli, że podjęta decyzja wysyła zły sygnał Rosji.

We wspólnym oświadczeniu, politycy rządzącej USA partii wyrazili "duży niepokój" ogłoszoną w piątek decyzją Pentagonu. Zwrócili uwagę, że Niemcy zintensyfikowały inwestycje we własną obronność, wzięły na siebie większą odpowiedzialność oraz udostępniają USA bazy do operacji przeciwko Iranowi. Dodali, że wycofanie wojsk jest przedwczesne, bo nawet przy zwiększeniu wydatków na obronność do 5 proc. PKB, sojusznicy potrzebują czasu, by przełożyło się to na realne zdolności.

"Przedwczesne ograniczenie amerykańskiej obecności w Europie, zanim potencjał ten zostanie w pełni wykorzystany, grozi osłabieniem odstraszania i wysłaniem złego sygnału Władimirowi Putinowi" - podkreślili Rogers i Wicker.

"Zamiast całkowicie wycofywać siły z kontynentu, w interesie Ameryki leży utrzymanie silnego odstraszania w Europie poprzez przesunięcie tych 5000 żołnierzy amerykańskich na wschód. Sojusznicy w tym regionie poczynili znaczne inwestycje w warunki do stacjonowania wojsk amerykańskich, zmniejszając koszty dla amerykańskiego podatnika, a jednocześnie wzmacniając linię frontu NATO, aby zapobiec wybuchowi znacznie bardziej kosztownego konfliktu" - dodano w oświadczeniu.

Republikańscy politycy zaznaczyli też, że każde zmiany rozmieszczenia sił USA w Europie wymagają uważnego namysłu i koordynacji z Kongresem i sojusznikami. Zapowiedzieli, że oczekują dyskusji na ten temat w nadchodzących tygodniach.

Stanowisko Rogersa i Wickera jest odpowiedzią na ogłoszone przez Pentagon wycofanie ok. 5 tys. żołnierzy z Niemiec oraz anulowanie planowanego rozmieszczenia tam batalionu artylerii dalekiego zasięgu. Proces wycofania wojsk ma potrwać 6-12 miesięcy, a według źródeł m.in. CBS, żołnierze mają wrócić do USA, a następnie zostać skierowani w region Indo-Pacyfiku. W Niemczech pozostanie wciąż ok. 30 tys. żołnierzy USA.

Ogłoszona w piątek decyzja była reakcją na krytykę niemieckiego rządu dotyczącą amerykańskiej wojny przeciwko Iranowi. Kanclerz Friedrich Merz mówił m.in., że Iran "upokarza Trumpa", który jego zdaniem przystąpił do konfliktu bez odpowiedniego planu. W odpowiedzi prezydent Donald Trump oświadczył, że analizuje wycofanie wojsk USA z Niemiec, czym według Politico zaskoczył urzędników Pentagonu.

Decyzję Trumpa skrytykowali też wiceszefowie komisji sił zbrojnych, Demokraci Adam Smith i Jack Reed oraz część innych polityków Republikanów, w tym emerytowany generał i odchodzący kongresmen Don Bacon.

"Zachowujemy się jak rozkapryszone dzieciaki. Powinniśmy myśleć długoterminowo i strategicznie. Odruchowe reakcje i małostkowość nie służą naszym interesom bezpieczeństwa narodowego. A… Rosja to uwielbia" - napisał Bacon na platformie X. Polityk poparł też zdanie wygłoszone przez premiera Donalda Tuska, który napisał, że największym zagrożeniem dla stosunków transatlantyckich nie jest zagrożenie zewnętrzne, lecz "postępujący rozpad naszego sojuszu".

Rogers i Wicker już w ub.r. krytykowali decyzję Pentagonu w sprawie wycofania brygady wojsk USA z Rumunii, która również była zaskoczeniem zarówno dla Kongresu, jak i sojuszników. W reakcji na to, Kongres uchwalił jako część corocznej ustawy obronnej zapisy utrudniające dalsze znaczące redukcje wojsk w Europie, nakładając obowiązek odpowiedniego uzasadnienia takiego kroku oraz podjęcia konsultacji z Kongresem, sojusznikami i innymi agencjami rządowymi.

PAP

Mała Tokmaczka to niewielka wieś w obwodzie zaporoskim w Ukrainie, której populacja — według danych z 2024 r. — wynosiła mniej niż 100 osób. Do 2025 r. została całkowicie zniszczona. Armia rosyjska próbuje ją zdobyć już od ponad roku, ale jak dotąd nie udało jej się tego dokonać.

Jeszcze w październiku 2025 r. proklemlowski kanał Wojskowy Informator pisał na Telegramie — "tę nieszczęsną wieś pod Orichiwem" próbują odbić już nie pierwszy rok, ale "ostatecznie nie udało im się wyprzeć Sił Zbrojnych Ukrainy z tej miejscowości". To samo stwierdzili twórcy kanału o nazwie Bracia po broni — na tej samej aplikacji napisali, że "chłopaki z Zaporoża" przekazali im informacje o tym, co działo się w pobliżu wsi. A oni "przeczytali je i osłupieli".

Mała Tokmaczka to niewielka wieś w obwodzie zaporoskim w Ukrainie, której populacja — według danych z 2024 r. — wynosiła mniej niż 100 osób. Do 2025 r. została całkowicie zniszczona. Armia rosyjska próbuje ją zdobyć już od ponad roku, ale jak dotąd nie udało jej się tego dokonać.

Jeszcze w październiku 2025 r. proklemlowski kanał Wojskowy Informator pisał na Telegramie — "tę nieszczęsną wieś pod Orichiwem" próbują odbić już nie pierwszy rok, ale "ostatecznie nie udało im się wyprzeć Sił Zbrojnych Ukrainy z tej miejscowości". To samo stwierdzili twórcy kanału o nazwie Bracia po broni — na tej samej aplikacji napisali, że "chłopaki z Zaporoża" przekazali im informacje o tym, co działo się w pobliżu wsi. A oni "przeczytali je i osłupieli".

(...)

— Walki o Małą Tokmaczkę rozpoczęły się mniej więcej w maju 2025 r. — mówi Aleksander Kowalenko, obserwator wojskowo-polityczny z grupy Informacyjny Sprzeciw. — Wojska rosyjskie zajęły Nowopokrowkę i zaczęły przedzierać się w kierunku obrzeży Małej Tokmaczki. W ciągu roku na tym kierunku doszło jednak jedynie do nieznacznych posunięć taktycznych. Mała Tokmaczka ma duże znaczenie logistyczne. Wieś znajduje się przy trasie 0815 prowadzącej do Orichiwa. Do tego miasta od strony skupiska rosyjskich wojsk można dostać się tylko przez Malą Tokmaczkę — zauważa.

W 2023 r., po kontrofensywie Sił Zbrojnych Ukrainy, Rosjanie zostali zmuszeni do wycofania się z wielu obszarów obwodu zaporoskiego. Od tego czasu Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej próbują odzyskać utracone terytoria.

— Przed wojną w Małej Tokmaczce mieszkało ponad trzy tysiące osób — mówi Roman Switan, ekspert wojskowy i pułkownik Sił Zbrojnych Ukrainy w rezerwie. — Ta miejscowość rozciąga się wzdłuż drogi. Walki na tym kierunku trwają od 2024 r. Mała Tokmaczka osłania Orichiw od południowego wschodu. Odległość między tymi miejscowościami nie przekracza 5 km. Rosjanie utworzyli we wsi Połohy duże centrum logistyczne i stamtąd rozpoczęli ofensywę na Hulajpole i Orichiw. Droga do Orichiwa przebiega przez Malą Tokmaczkę, gdzie Siły Zbrojne Ukrainy utworzyły bardzo solidny obwód obronny. Z jednej strony ukraiński obszar umocniony opiera się na rzece Konka, a z drugiej — na dominujących wzniesieniach, również zajętych przez Siły Zbrojne Ukrainy — mówi.

Rosjanie nie są w stanie jednak zająć Małej Tokmaczki. Wkraczają do wioski i ogłaszają sukces, ale niedługo po tym zostają z niej wypędzeni.

Według danych Switana walki w Małej Tokmaczce nieustannie trwają. Rosjanie próbują przedostawać się do linii obrony Sił Zbrojnych Ukrainy w małych grupach. Próbowali kiedyś wkroczyć kolumną ciężkiego sprzętu, ale ukraińskie drony zniszczyły go w całości.

Siły zbrojne Rosji zbombardowały wieś pociskami KAB i praktycznie zrównały ją z ziemią, zamieniając w piekło na ziemi.

— W styczniu 2026 r. w Małej Tokmaczce Rosjanom udało się przejąć strefy kontroli na wschodnich obrzeżach — dodaje Kowalenko. — Przez rok siły zbrojne Federacji Rosyjskiej podejmowały liczne próby przedarcia się do stacji kolejowej w tej wsi. Rosyjska armia posuwała się ulicą Mira, ale nie zdołała zdobyć znaczącego terytorium. Siłom zbrojnym Rosji do tej pory nie udaje się tam umocnić. Dzisiaj wieś jest praktycznie zniszczona. Niemal wszystkie pozostałe po niej ruiny znajdują się pod kontrolą Sił Zbrojnych Ukrainy. W ostatnich miesiącach codziennie w wiosce niszczone są dwie-trzy grupy szturmowe, ale sytuacja operacyjna nie ulega zmianie — mówi.

(...)

— Na linii frontu, której długość przekracza dziś 1200 km, znajduje się wiele miejscowości, o które walki toczą się już od wielu lat — zauważa Switan /Roman, ekspert wojskowy i pułkownik Sił Zbrojnych Ukrainy w rezerwie - red./ — Oprócz Czasa Jara są to Wołczansk, Kupiańsk oraz aglomeracja Pokrowsko-Myrnohradzka. Ponadto na lewym brzegu rzeki Oskoł znajdują się dziesiątki wsi, które stały się oporami obrony Sił Zbrojnych Ukrainy.

onet.pl\Nowa Gazieta

WELT: - Czy w Niemczech naprawdę następuje przełom?

/Dyrektor instytutu SIPRI - red./ Karim Haggag: Wydatki wojskowe Niemiec wzrosły w ubiegłym roku o 24 proc., a już w 2024 r. wzrost był na podobnym poziomie. Republika Federalna Niemiec wydaje obecnie 114 mld dol. (około 412 mld zł) na obronność. To ponad dwukrotnie więcej niż w 2021 r., kiedy było to około 50 mld dol. (180 mld zł według aktualnego kursu). Dekadę temu Niemcy zajmowały jeszcze dziewiąte miejsce wśród państw o najwyższych wydatkach wojskowych na świecie, dziś są na czwartym miejscu — za USA, Chinami i Rosją [Polska w zestawieniu SIPRI jest na 14. miejscu na świecie, z wydatkami rządu 46 mld 800 mln dol., czyli 169 mld zł]. Jednak również w większości innych europejskich państw członkowskich NATO budżety obronne znacznie rosną, podobnie jak w Azji Wschodniej, na przykład w Japonii, Korei Południowej i na Tajwanie.

- Tymczasem Stany Zjednoczone nagle wydają mniej. Dlaczego?

Tak, tam wydatki spadły o 7,5 proc. Przede wszystkim dlatego, że w ubiegłym roku rząd USA nie zatwierdził już pomocy zbrojeniowej dla Ukrainy. Jednak w tym i przyszłym roku znów zapowiadają się znacznie wyższe budżety: na 2026 r. Kongres zatwierdził ponad 1 bln dol. (3 bln 615 mld zł), a na 2027 r. projekt budżetu rządu Trumpa przewiduje nawet 1 bln 500 mld dol. (5 bln 423 mld zł)

(...)

- Jak wygląda sytuacja w zakresie zbrojeń u innych rywali Zachodu?

Rosja znów zwiększyła swoje wydatki na wojsko i wydała 190 mld dol. (686 mld zł), co odpowiada 7,5 proc. PKB i jest to dwukrotnie więcej niż 10 lat temu. Wydatki Chin wzrosły o około 8 proc. do 336 mld dol. (1 bln 214 mld zł). Dla porównania: od 2006 r. Chińska Republika Ludowa zwiększyła swoje wydatki ponad sześciokrotnie. Nawiasem mówiąc, w 1996 r. chiński budżet obronny wynosił jeszcze 14 mld 500 mln dol. (52 mld 416 mln zł według aktualnego kursu).

- Podczas gdy reżimy autorytarne zbroiły się, zachodnie demokracje po zakończeniu zimnej wojny polegały na ochronie Stanów Zjednoczonych i zaniedbały własną obronę. Dotyczyło to w szczególności Niemiec. Czy to nie jest dobra wiadomość, że Republika Federalna Niemiec i inne kraje zachodnie budzą się teraz i same przejmują kontrolę nad swoją obroną?

Z jednej strony można z zadowoleniem przyjąć fakt, że kraje te po dziesięcioleciach zbyt małych inwestycji podejmują teraz działania zaradcze. Jednocześnie należy jednak wziąć pod uwagę kontekst. Wzrost ten następuje w czasach nasilających się konfliktów międzypaństwowych. Ponadto kraje demokratyczne w Europie i Azji Wschodniej nabywają przede wszystkim systemy ofensywne, takie jak broń precyzyjna dalekiego zasięgu, co powoduje dalsze zacieranie się granicy między wymiarem konwencjonalnym a jądrowym. Działa to destabilizująco. Do tego dochodzi fakt, że obecnie praktycznie nie ma ustalonych kanałów komunikacji między wrogimi blokami.

- W jakim sensie?

Siłą napędową obecnej militaryzacji jest chęć odstraszania. Europa chce odstraszyć Rosję, a Japonia i Korea Południowa Chiny. Jednak więcej broni nie prowadzi automatycznie do większej sił odstraszania. Odstraszanie opiera się na drugim filarze: przewidywalności. Oznacza to niezawodną komunikację i zrozumienie czerwonych linii (drugiej strony). Obejmuje to również tworzenie środków budujących zaufanie, aby zapobiec wymknięciu się kryzysów spod kontroli.

- Tak jak podczas zimnej wojny?

W Europie rzeczywiście możemy nawiązać do zimnej wojny. Sytuacja militarno-geograficzna jest tu stosunkowo przejrzysta, charakteryzują je linie kontaktu między NATO a Rosją. Azja Wschodnia jest znacznie bardziej złożona: to obszar morski z kilkoma mocarstwami atomowymi — Chinami, USA, Koreą Północną, Indiami, Pakistanem i Rosją. Jednocześnie brakuje tam w dużej mierze tradycji działań budujących zaufanie, które znaliśmy w Europie. Jednak ani w Europie, ani w Azji nie chodzi obecnie o wspólny porządek pokojowy, do którego dążyło wiele krajów w dekadach po 1990 r., ale o skromniejszy, ale kluczowy cel: stabilizację stosunków między przeciwnikami.

- Obietnica ochrony ze strony USA zawsze była również instrumentem kontroli zbrojeń jądrowych. Kto jest chroniony, nie musi się sam uzbrajać. Wycofanie się Stanów Zjednoczonych za rządów Trumpa sprawia, że coraz więcej państw rozważa posiadanie własnej broni jądrowej: Polska, Korea Południowa, a nawet Japonia i Niemcy.

Tak, kraje te biorą pod uwagę różne opcje. W Japonii rozważa się złagodzenie ograniczeń dotyczących rozmieszczenia broni jądrowej, czyli wprowadzenie formy udziału w systemie odstraszania jądrowego, znanej nam z Niemiec.

- W sytuacji, w której wspólne użycie broni jądrowej już nam nie wystarcza, prezydent Francji Emmanuel Macron zaproponował model "rozszerzonego odstraszania" jako uzupełnienie amerykańskiej tarczy ochronnej.

Kluczowe pytanie brzmi: czy samo wspólne użycie broni jądrowej wystarczy, aby zmniejszyć poczucie niepewności państw nieposiadających własnej broni jądrowej? To pozostaje kwestią otwartą. Do tego dochodzi fakt, że klasyczna kontrola zbrojeń między USA a Rosją zawiodła. Między USA a Chinami taki system nigdy nie istniał. Rozbudowa strategicznej broni jądrowej jest więc obecnie praktycznie nieograniczona. To, jak nowe porozumienia nuklearne między USA a ich sojusznikami będą oddziaływać na ewentualny wyścig zbrojeń, jest procesem bardzo dynamicznym i złożonym.

- Procesem, w którym w gruncie rzeczy zawsze chodzi jednak o zaufanie do mocarstwa zapewniającego ochronę.

Dokładnie. W centrum uwagi znajduje się utajony brak zaufania do Stanów Zjednoczonych — pytanie, czy w razie zagrożenia rzeczywiście zagwarantują one rozszerzone odstraszanie. Wracamy tym samym do kluczowej kwestii: nie chodzi tylko o zdolności wojskowe, ale o przewidywalność i niezawodność.

onet.pl\Die Welt

Od kwietnia 2026 r. szejk Mohamed bin Zayed Al Nahyan pełni funkcję prezydenta Zjednoczonych Emiratów Arabskich i władcy Abu Zabi. Uważany jest za głównego przywódcę kierującego polityką gospodarczą i zagraniczną kraju. Szejk Mohammed bin Rashid Al Maktoum pełni funkcję wiceprezydenta, premiera i władcy Dubaju.

Do tej pory jego podejście było bardzo pragmatyczne: ZEA wspierają skoordynowane zarządzanie rynkiem ropy w ramach OPEC+, ale równolegle intensywnie rozwijają relacje ze Stanami Zjednoczonymi, zwłaszcza w sektorach bezpieczeństwa i zaawansowanych technologii. Prawdopodobnie ta decyzja musiała być od jakiegoś czasu konsultowana przez administrację ZEA z urzędnikami administracji USA, czego dowodem jest entuzjastyczna ocena decyzji o wyjściu z OPEC przez prezydenta Donalda Trumpa.

Analizując ją szerzej z perspektywy władz Abu Zabi, ich interesy narodowe zaczynały być rozbieżne i prawdopodobnie będą coraz bardziej sprzeczne z interesami innych członków OPEC i szerszej grupy OPEC+, do której, co warto zauważyć z naszej polskiej perspektywy, należy Rosja.

To historyczna decyzja, ponieważ kończy prawie sześćdziesiąt lat uczestnictwa Zjednoczonych Emiratów Arabskich w skoordynowanej polityce produkcji ropy naftowej. ZEA przystąpiły bardzo wcześnie do OPEC, bo już w 1967 roku i pozostały jej członkiem po utworzeniu federacji w 1971 roku. Rola tego kraju była istotna i przyczyniła się, obok innych kluczowych graczy sektora energetycznego, jak Arabia Saudyjska i Kuwejt, do bogactwa krajów Zatoki Perskiej. Skala wydobycia ropy naftowej na Bliskim Wschodzie stanowiła około 30% globalnej podaży.

ZEA zaczyna promować swoją strategię do roku 2031. Zakłada ona podwojenie PKB, dywersyfikację energetyczną, oraz zwiększenie roli państwa jako globalnego hubu energetycznego.

Nie bez znaczenia dla władz Abu Zabi jako członka BRICS+ jest zdjęcie kagańca i możliwości partnerstw z takimi mocarstwami jak Chiny czy wzrastającymi potęgami globalnymi jak Indie. ZEA mogą teraz prowadzić bardziej niezależną politykę energetyczną, co zwiększa ich znaczenie w grupie, a sferze znaczenia dyplomacji zapewnia niezłe karty i obecność przy stole geopolitycznym.

Jak słusznie zauważają analitycy Atlantic Council, ZEA wykorzystują doświadczenia innych graczy, a dokładnie Kataru. Kraj ten zrezygnował z uczestnictwa w OPEC w 2019 roku, wykorzystując kryzys dyplomatyczny między krajem a sąsiadującymi z nim państwami Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC). Władze Kataru zażegnały dość szybko konflikt, ale pozostały przy swojej decyzji. Zgodnie ze swoją strategią zmierzały do realizacji bardziej niezależnej polityki energetycznej i skupienia się na gazie ziemnym, co im się udało. Co interesujące, pomimo faktu, że konflikt ten został ostatecznie rozwiązany, a stosunki dyplomatyczne przywrócone, Katar nie powrócił do OPEC.

energetyka24.com

Istnieje dobry sposób na zdradzenie sojusznika, nie wypowiadając o nim ani jednego złego słowa i nie podejmując wobec niego żadnego wrogiego działania. Wystarczy milczeć w odpowiednim momencie. Putin właśnie tak postąpił.

Stały przedstawiciel Rosji przy ONZ Wasilij Nebenzia, przemawiając 11 marca 2026 r. w sali Rady Bezpieczeństwa, nazwał rezolucję Bahrajnu w sprawie wojny w Iranie stronniczą, jednostronną i zupełnie nieodzwierciedlającą rzeczywistej sytuacji na Bliskim Wschodzie. Następnie nacisnął przycisk na pilocie do głosowania — i na dużym ekranie z wynikami obok flagi rosyjskiej pojawiło się słowo "wstrzymał się". Nie "przeciw", a "wstrzymał się".

W dyplomacji różnica między tymi stanowiskami jest większa niż Wielki Kanion — przypomina na przykład różnicę między bliskim przyjacielem a obojętnym świadkiem.

Wbrew powszechnemu stereotypowi wstrzymanie się od głosu w ONZ nie oznacza bowiem zajęcia neutralnego stanowiska. W surowej logice prawnej Rady Bezpieczeństwa taka neutralność stoi w bezpośredniej sprzeczności z możliwością skorzystania z prawa weta, które pozostaje bardzo skutecznym narzędziem ochrony sojuszników. Właśnie po to istnieje stałe członkostwo z prawem weta.

Ale tylko dla tych krajów, które naprawdę potrafią i nie boją się go używać. Wstrzymanie się od głosu w opisanych warunkach oznacza wyraźne okazanie słabości, choćby opakowanej w zgrabne dyplomatyczne sformułowanie o "wyważonym i odpowiedzialnym stanowisku".

(...)

Rezolucja nr 2817 została zgłoszona przez Bahrajn w imieniu Rady Współpracy Zatoki (GCC) oraz Jordanii. Podpisało ją 135 państw współautorów — to rekordowa liczba w całej historii Rady Bezpieczeństwa. Dokument potępiał Iran i jego ataki na sąsiadów. Stany Zjednoczone i Izrael nie zostały w nim w ogóle wspomniane.

Putin publicznie nazwał tę rezolucję "stronniczą i jednostronną" — i właśnie to stanowisko przekazał Nebenzia w Nowym Jorku. Okazało się jednak, że tylko w słowach, nie w głosowaniu. Rezolucja została przyjęta 13 głosami "za" przy dwóch wstrzymujących się — Rosji i Chin. Żaden z tych dwóch stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, posiadających prawo weta, nie skorzystał z niego w celu ochrony kraju, który przez wiele lat publicznie nazywał strategicznym sojusznikiem.

(...)

Iran został pozbawiony przywództwa, zanim zdążył w jakikolwiek sposób zareagować na atak amerykańsko-izraelski, a już pod koniec pierwszego dnia wojny stało się jasne, że nie jest w stanie udzielić państwom, które go bezpośrednio zaatakowały, żadnej znaczącej odpowiedzi. Kierując się nieoczywistą dla zewnętrznego obserwatora logiką, ocalali irańscy wojskowi zaczęli strzelać bezkrytycznie praktycznie do wszystkich najbliższych sąsiadów, którzy w żaden sposób nie brali udziału w wojnie. Bliski Wschód stał się areną geopolitycznej konfrontacji, jakiej nie znał w swojej najnowszej historii — oprócz Izraela Iran zaczął bombardować wszystkie sześć arabskich monarchii Zatoki Perskiej, a przy okazji także Jordanię.

(...)

Pod koniec marca 2026 r. Zełenski odbył serię wizyt roboczych na Bliski Wschód. W Arabii Saudyjskiej podpisał dziesięcioletnią umowę obronną z księciem Muhammadem bin Salmanem, przewidującą wspólną produkcję i współpracę technologiczną. Następnie podpisał dziesięcioletnią umowę z Katarem — dotyczącą wspólnych inwestycji, produkcji i wymiany doświadczeń w zakresie obrony przeciwdronowej i przeciwrakietowej. Podobne porozumienie zawarł także ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. W Jordanii omawiał partnerstwo w dziedzinie bezpieczeństwa. Później Zełenski wspomniał o zainteresowaniu Jordanii, Kuwejtu, Bahrajnu i Omanu partnerstwem obronnym z Ukrainą.

W przeciwieństwie do Rosji Ukraina zaproponowała partnerom arabskim nie deklaracje polityczne, a konkretną rzecz, której teraz bardzo pilnie potrzebują — doświadczenie bojowe i rozwiązania techniczne potrzebne do masowego przechwytywania irańskich dronów Szahid — tych samych, którymi Iran zaatakował arabskie kraje Zatoki Perskiej. Odsetek udanych przechwyceń tych urządzeń przez ukraińskie załogi przekracza 85 proc. Ze względu na regularne ostrzały ukraińskich miast przez Rosję właśnie tymi dronami lub ich modyfikacjami żadne inne państwo na świecie nie dysponuje większymi kompetencjami w tej dziedzinie niż Ukraina.

Do połowy marca 2026 r. ponad 200 ukraińskich specjalistów pracowało już w krajach Zatoki Perskiej — i, według danych Euronews, osobiście uczestniczyło w przechwytywaniu irańskich dronów podczas ataków w czasie rzeczywistym. Zełenski nie ukrywał tego, otwarcie oświadczając, że to właśnie ukraińscy specjaliści zestrzelili irańskie drony. Łączna wartość transakcji, jego zdaniem, mierzy się już nie w milionach, ale w miliardach dolarów.

onet.pl\The Moscow Times

Prezydent USA Donald Trump poinformował w środę, że Amerykanie analizują możliwość zmniejszenia liczby żołnierzy w Niemczech, a decyzja w tej sprawie ma zapaść wkrótce. Dzień wcześniej skrytykował niemieckiego kanclerza za jego wypowiedź na temat wojny USA z Iranem.

"Stany Zjednoczone analizują i rozważają możliwe ograniczenie (liczebności) żołnierzy w Niemczech, a decyzja będzie podjęta w najbliższym czasie. Dziękuję za uwagę! Prezydent DONALD J. TRUMP" - napisał prezydent w serwisie Truth Social.

Dzień wcześniej Trump zarzucił niemieckiemu kanclerzowi Friedrichowi Merzowi, że w kontekście wojny Stanów Zjednoczonych i Izraela z Iranem "nie ma pojęcia, o czym mówi".

"Gdyby Iran posiadał broń nuklearną, cały świat byłby zakładnikiem. Robię teraz wobec Iranu coś, co inne kraje albo prezydenci powinni byli zrobić już dawno temu. Nic dziwnego, że Niemcom idzie tak źle - zarówno gospodarczo, jak i pod innymi względami!" - brzmi treść wpisu.

Merz ostrzegł w poniedziałek, że konflikt między USA a Iranem prawdopodobnie nie zakończy się szybko. Ocenił, że Irańczycy są "silniejsi niż sądzono", a Amerykanie "nie mają przekonującej strategii negocjacyjnej". Wskazując na Irak i Afganistan, kanclerz ostrzegł, że w przypadku wojen na Bliskim Wschodzie "nie wystarczy tylko w nie wejść, lecz trzeba jeszcze umieć z nich wyjść".

Trump krytykuje postawę sojuszników z NATO w obliczu wojny z Iranem, zarówno jeśli chodzi o użycie baz w niektórych państwach Europy, za cokierował pretensje zwłaszcza do Hiszpanii, Włoch, Wielkiej Brytanii i Niemiec, jak i brak pomocy w sprawie odblokowania cieśniny Ormuz. Amerykański prezydent wielokrotnie mówił, że choć USA pomagały sojusznikom, to sojusznicy im nie pomagają i zawiedliby także w ważnej sytuacji.

Na początku kwietnia dziennik "Wall Street Journal" podał, że USA rozważają opcję "ukarania" sojuszników takich jak Hiszpania czy Niemcy za brak wystarczającej pomocy w wojnie z Iranem poprzez przesunięcie wojsk z baz w tych krajach do państw takich jak Polska, Rumunia, Litwa, czy Grecja. Później Reuters napisał, że Trump rozmawia z doradcami na temat wycofania części wojsk USA z Europy z powrotem do kraju. Z kolei według ubiegłotygodniowych doniesień serwisu Politico w Białym Domu powstała lista "grzecznych i niegrzecznych" krajów NATO.

Jednocześnie kilka dni temu wiceszef Pentagonu Elbridge Colby oświadczył, że amerykańskie ministerstwo wojny (obrony) blisko współpracuje z Europejczykami, zwłaszcza z Niemcami, nad przekształceniem Sojuszu Północnoatlantyckiego w NATO 3.0.

Obecnie w Niemczech stacjonuje między 35-37 tys. amerykańskich żołnierzy. W 2020 r. Trump zapowiedział wycofanie 9,5 tys. z nich, zarzucając Berlinowi niewypełnianie zobowiązań wobec NATO. Część wojsk miała trafić do Polski, ale te plany nie zostały wówczas zrealizowane.

PAP