W grudniu 2025 r. szef Biura Prezydenta Federacji Rosyjskiej ds. Projektów Społecznych Siergiej Nowikow poinformował, że z frontu do życia cywilnego powróciło 167 tys. żołnierzy. Zakłada się, że jest to liczba osób posiadających legitymację weterana działań wojennych.

W tym samym czasie Nowikow podał jeszcze jedną liczbę — 250 tys. osób. — Widzimy, że nadal pozostaje u nas dość duża szara strefa: dziesiątki tysięcy osób, które nie zgłosiły się do funduszu, ale też nie znalazły zatrudnienia — wyjaśnił. Chodzi tu o państwowy fundusz Obrońcy Ojczyzny, utworzony w celu wspierania uczestników wojny w Ukrainie.
Logo

Następnie liczba 250 tys. została usunięta z mediów "na polecenie z góry". Pozostaje pytanie, kogo dokładnie obejmują te liczby?

167 tys. osób zwróciło się do funduszu Obrońcy Ojczyzny i uzyskało status weteranów. 250 tys. tego nie zrobiło. — Wrócili, nie pracują, albo wydają pieniądze, które otrzymali, albo w jakiś inny sposób zarabiają na życie — powiedział Nowikow. Jeśli tak, łącznie powróciło 417 tys. osób.

Wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej Dmitrij Miedwiediew lubi chwalić się tym, ilu Rosjan podpisało kontrakty i trafiło na front. Tylko w zeszłym roku, według jego słów, ministerstwo obrony zwerbowało 422,7 tys. osób. Jeśli potraktować te oświadczenia poważnie i zsumować wszystkie oficjalnie podane liczby — 185-tysięczna armia, 300 tys. zmobilizowanych, kolejne 1,9 mln żołnierzy kontraktowych oraz 164 tys. ochotników zwerbowanych w latach 2023–2026 (według słów Miedwiediewa) — okaże się, że na wojnę w Ukrainie wyruszyło już co najmniej 2,5 mln osób.

Eksperci i dziennikarze sceptycznie podchodzą do oświadczeń Miedwiediewa. Na przykład, jeśli chodzi o wydatki na wypłaty z tytułu zawarcia kontraktu, serwis Ważnyje Istorii oraz ekonomista Janis Kluge obliczyli, że od czwartego kwartału 2022 r. do pierwszego kwartału 2026 r. kontrakty mogło podpisać ponad 1,2 mln osób. W sumie, według minimalnych szacunków, od lutego 2022 r. do maja 2026 r. przez wojnę mogło przejść ok. 1,5–1,6 mln kontraktowców i zmobilizowanych, nie licząc ochotników.
Liczbę ofiar śmiertelnych, w tym osób zaginionych, na koniec 2025 r. dziennikarze Meduzy i Mediazony oszacowali na 352 tys. osób, nie uwzględniając zaginionych od lipca 2025 r. Jednocześnie rosyjska armia w Ukrainie liczy do 700 tys. Rosjan — tak twierdzili zarówno ukraińscy urzędnicy, jak i Władimir Putin.

Z tego wynika, że według bardzo przybliżonych szacunków co najmniej 400 tys. osób mogło już powrócić z frontu do życia cywilnego.

A być może nawet więcej.

Eksperci, z którymi rozmawiała Nowa Gazieta, podają tę samą dolną granicę: od 400 tys. osób. Górny szacunkowy poziom to nawet 800 tys.

(...)

W pierwszej kolejności do życia cywilnego powrócili ciężko ranni. Według szacunków brytyjskiego Międzynarodowego Instytutu Badań Strategicznych (IISS) do początku 2026 r. aż 476 tys. żołnierzy zostało ciężko rannych lub stało się niepełnosprawnymi. Amerykańskie Centrum Badań Strategicznych i Międzynarodowych (CSIS) szacuje liczbę rannych nawet na ok. 900 tys. osób.

Istnieją też bardziej ostrożne szacunki. Już od 2023 r. wojna w Ukrainie zaczęła przekształcać się w wojnę dronów. Obecnie na głębokości do 20 km od linii frontu rozciąga się tzw. szara strefa, czyli strefa śmierci, gdzie bezzałogowe statki powietrzne wroga natychmiast wykrywają i zabijają przeciwnika. Ewakuacja rannych jest niezwykle utrudniona, przez co śmiertelność na froncie rośnie.

Dmitrij Kuzniec, obserwator wojskowy serwisu Meduza, uważa, że obecnie szanse na przeżycie ciężko rannych żołnierzy należy porównać do tych z czasów wielkiej wojny ojczyźnianej.

O ile w 2022 r. pisano o stosunku liczby poległych do rannych wynoszącym ok. 1 do 1,7–2, o tyle obecnie wynosi on 1 do 0,5.

Co więcej, nawet z ciężkimi obrażeniami trudno jest odejść z armii. Komisje wojskowo-lekarskie po prostu nie przeprowadzają badań oceniających zdolność do służby, nie rejestrują okaleczeń i wysyłają ocalałych żołnierzy ze szpitali z powrotem na front.

W ten sposób, według najbardziej ostrożnych szacunków, do końca 2025 r. co najmniej 300 tys. żołnierzy zostało zdemobilizowanych z powodu ran.

Dane dotyczące udziału więźniów oraz "niezależnych" najemników z prywatnej firmy wojskowej Grupa Wagnera zostały zbadane dość dokładnie — przede wszystkim dzięki pracy serwisu Mediazona oraz rosyjskiej sekcji BBC, które uzyskały listy wypłat pośmiertnych dla krewnych.

W sumie dziennikarze pisali o co najmniej 48 tys. 366 osobach zwerbowanych z kolonii karnych. 17 tys. 251 z nich zginęło do lipca 2023 r., kiedy to grupa została rozwiązana po buncie Jewgienija Prigożyna. Ponadto od lipca 2022 r. do lipca 2023 r. zginęło ok. 2,4–2,5 tys. wolnych najemników. Przez prywatną firmę wojskową przeszło łącznie ok. 78 tys. osób.

Do normalnego życia mogło powrócić ok. 31 tys. byłych więźniów, zwerbowanych przez Prigożyna, a także do 27 tys. niezależnych najemników.

Jest to szacunek maksymalny, ponieważ po buncie część najemników podpisała kontrakty z ministerstwem obrony i ponownie wyruszyła na wojnę. Władimir Putin mówił o kilku tysiącach takich bojowników. Część byłych członków Grupy Wagnera mogła znowu trafić do kolonii karnej, a stamtąd — na wojnę.

Od września 2023 r. zaprzestano rekrutacji więźniów na półroczne kontrakty, po których można było uzyskać ułaskawienie i wrócić do domu.

Prywatna firma wojskowa Grupa Wagnera była najliczniejszą spośród wszystkich formacji ochotniczych, ale nie jedyną. Ok. 25 tys. umów zostało podpisanych za pośrednictwem czeczeńskiej organizacji Achmat. Liczebność innej, stosunkowo dużej prywatnej firmy wojskowej Redut szacuje się na 7 tys. osób.

Wreszcie, krótkoterminowe kontrakty na kilka miesięcy można do dziś podpisywać z BARS (Bojowy Rezerwowy Oddział Armii Państwowej). Oddziały BARS nie zawsze służą na froncie. Korzystają z tego na przykład urzędnicy, aby budować swoją karierę. Liczbę ochotników walczących na froncie w latach 2022–2023 szacowano na 40 tys. osób.

(...)

Ilu żołnierzy jeszcze powróci? Tempo rekrutacji żołnierzy kontraktowych w ostatnich latach mniej więcej odpowiada poziomowi strat, a nawet go przewyższa. Pozwala to utrzymać stabilną liczebność rosyjskiej armii w Ukrainie (ok. 700 tys. Rosjan). Oznacza to, że jeśli charakter walk nie ulegnie radykalnej zmianie, po zakończeniu wojny z frontu może powrócić jeszcze 700 tys. osób z doświadczeniem bojowym.

Należy do tego dodać ciężko rannych. Według najbardziej konserwatywnych szacunków co miesiąc z frontu wraca ok. 5 tys. rannych, co daje 60 tys. żołnierzy rocznie. Liczba ta może jednak być wyższa.

W 2025 r. IISS szacuje straty Rosji w postaci rannych na ok. 100 tys. osób.

onet.pl\Nowa Gazieta

Obiekty, które mogą być w czasie kryzysu lub konfliktu zbrojnego wykorzystywane jako placówki medyczne, będą budowane w Bydgoszczy, Toruniu, Włocławku i Świeciu. Na realizację inwestycji władze województwa przewidują ok. trzech lat — do 2029 r. Planowany koszt to 270 mln zł. Inwestycje mają być wzorowane na podobnych rozwiązaniach w Finlandii, gdzie schrony budowane są pod parkingami, obiektami sportowymi i budynkami użyteczności publicznej.

W planowanych schronach powstaną m.in. sale operacyjne, ale mniejsze od tych standardowych i przeznaczone tylko na niezbędne procedury medyczne, na przykład chirurgiczne czy diagnostyczne. Wszystkie schrony będą miały niezależne źródła energii, ujęcia wody i systemy wentylacyjne oraz systemy filtracji powietrza.

Podziemne schrony powstaną przy placówkach prowadzonych przez samorząd województwa: Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Toruniu, Centrum Onkologii w Bydgoszczy, Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we Włocławku oraz Wojewódzkim Szpitalu Zdrowia Psychicznego w Świeciu.

(...)

Jak informuje Radio Zet, w Toruniu, Bydgoszczy i Włocławku planowane są dwupoziomowe schrony o powierzchni od 1,5 tys. do 1,8 tys. m kw. Oba poziomy znajdą się pod ziemią — jeden z nich będzie służył jako miejsce czasowego ukrycia dla około 450-500 osób, drugi, położony niżej — ma działać jak placówka medyczna.

Nieco inaczej będzie wyglądał schron w Świeciu, gdzie powstanie tylko jeden poziom. Na 720 m kw. będzie mogło się ukryć 250 osób. Na co dzień będzie wykorzystywany jako przestrzeń do rehabilitacji i terapii pacjentów oraz sportowo-rekreacyjna.

businessinsider.com.pl

— Najprawdopodobniej mamy do czynienia z rakietą o oznaczeniu Ch-101, która zawierała materiał wybuchowy w znacznej ilości — przekazał prok. Marcin Kozak. — Zgromadzony jest bardzo obszerny materiał dowodowy. Bardzo dużo elementów tego pocisku zostało już zabezpieczonych — dodał.

Donald Tusk nad ranem powołał specjalny zespół koordynujący i udał się na Lubelszczyznę. Szef rządu podkreślił, że doszło do "poważnego zdarzenia", a wszystkie służby prowadzą działania wyjaśniające. — Byliśmy gotowi do zestrzelenia rakiety, w przypadku, gdyby kontynuowała swój lot — powiedział w Lublinie.

onet.pl

Przepisy antysmogowe są znacznie starsze, niż mogłoby się wydawać. Brytyjska akademia nauk (The Royal Society) wyliczyła, że pierwsze odnotowane problemy ze smogiem pojawiły się w średniowiecznych chińskich i brytyjskich metropoliach, gdzie zaczęto na szeroką skalę korzystać z węgla. Pierwsze znane prawo antysmogowe pojawiło się w 1273 roku i zakazywało spalania węgla w Londynie. A pierwsza dobrze udokumentowane prawo karzące za spalanie węgla w Londynie przyjęto dokładnie 700 lat temu.

Pod koniec XIII wieku Londyn był jednym z największych miast Europy, zamieszkiwanym przez blisko 100 tys. mieszkańców. Miał gęstość zaludnienia zbliżoną do dzisiejszego Manhattanu. Z tą różnicą, że bez wieżowców pnących się po 300-400 metrów wzwyż i gęstej sieci metra pod ziemią, za to z mrowiem ludzi na ulicach oraz całym przemysłem i rzemiosłem w obrębie miasta. Było ciasno, tłoczno i duszno. Chociaż klimat średniowiecza sprzyjał, to i tak było chłodniej niż dziś. Rozrastające się miasto błyskawicznie wytrzebiło lasy wokół, a ceny drewna rosły niczym ceny ropy i gazu podczas walk w Zatoce Perskiej.

Kryzys energetyczny w Londynie stał się tak poważny, że kupcy, pomimo grasujących wokół Anglii piratów, zaczęli sprowadzać do miasta węgiel drogą morską z północy kraju (blisko 600 km). Początkowo sięgała po niego biedota i rzemieślnicy, ale wraz z dalszym wzrostem cen drewna, spalanie węgla upowszechniało się w całym społeczeństwie.

Nowe paliwo (coś pomiędzy węglem kamiennym i brunatnym) pyliło, dymiło, śmierdziało i emitowało znacznie więcej zanieczyszczeń, w tym tlenki siarki, od drewna. Problem smogu w Londynie stał się na tyle poważny, że królowie i parlament zaczęli zajmować się tematem. Powołano nawet komisję badającą przyczyny smogu i kontrolującą wprowadzanych zakazów. W 1306 roku Król Edward I wydał proklamację ograniczającą spalanie „sea coal” (czyli wspomnianego węgla, przewożonego drogą morską z północnej Anglii) w Londynie. Prawo umożliwiało nakładanie grzywien na spalających „węgiel morski”.

Problem polegał jednak na tym, że gospodarka bardziej potrzebowała taniej energii niż czystego powietrza. Zakazy okazały się nieskuteczne. Londyn przez kolejne stulecia spalał coraz więcej węgla. Miasto rosło, przemysł się rozwijał, a smog stawał się częścią codzienności. W XVII i XVIII wieku londyńskie mgły zmieszane z dymem były już słynne w całej Europie. Traktowano je niemal jak element lokalnego krajobrazu.

Problem londyńskiego smogu wracał przez kolejne stulecia. W 1603 roku król Jakub I Stuart wydał tzw. „Proklamację przeciw dymowi”, zakazując spalania węgla w pobliżu parlamentu podczas jego obrad. Przepisy antysmogowe nadal były jednak łamane ze względów ekonomicznych.

interia.pl

Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej (KPRF), która przez wiele lat była drugą pod względem popularności partią, ma obecnie wszelkie szanse na gwałtowne pogorszenie swojej pozycji zarówno z powodu oczywistej niejasności swoich przywódców, jak i z powodu skutecznego mąciciela — partii Nowi Ludzie, której Kreml umożliwił wejście do parlamentu w 2021 r. Obecnie, jak uważa wielu politologów, partia ta sama stała się problemem, ponieważ przyciąga znaczną liczbę niezadowolonych i zajmuje drugie miejsce pod względem poparcia, nawet nie podejmując żadnych nadzwyczajnych działań.

Równolegle "toną" dwie inne partie systemowe. LDPR straciła część wpływów po śmierci swojego założyciela Władimira Żyrinowskiego, a Sprawiedliwa Rosja nie jest traktowana poważnie po tym, jak zrezygnowała z wystawienia swojego kandydata w wyborach prezydenckich w 2024 r. Jedyną siłą, która deklaruje swoje przywiązanie do pokoju (ale jednocześnie krytykuje wojnę w dopuszczalnych granicach), jest Jabłoko.

Chociaż Kreml prawdopodobnie postanowił zezwolić partii na udział w wyborach, jej działania są skrajnie ograniczone z powodu masowego wszczynania spraw karnych przeciwko jej działaczom, uznawania ich za agentów zagranicznych oraz wykluczania z wyborów pod różnymi pretekstami.

Charakterystyczne jest to, że w przeciwieństwie do poprzednich wyborów opozycja pozasystemowa w ogóle nie wypracowała żadnego rozpoznawalnego stanowiska, które w ciągu pozostałych tygodni mogłoby przyciągnąć znaczną liczbę wyborców.

W tej sytuacji Kreml, jak się wydaje, postanowił wykorzystać dwa elementy strategii, która ma zapewnić Jednej Rosji większość konstytucyjną.

Z jednej strony są to tradycyjne środki administracyjne. Wybory ponownie odbywają się w ciągu trzech dni, co pozwala praktycznie zneutralizować instytucję obserwatorów (ponadto partia rządząca rozmieszcza swoich obserwatorów wśród kandydatów, zapewniając sobie pełną kontrolę nad procesem).

Zdalne głosowanie elektroniczne, które w 2021 r. zostało dopuszczone w siedmiu regionach i — przypomnę — radykalnie zmieniło wyniki wyborów w okręgach jednomandatowych w Moskwie, zostało obecnie rozszerzone na 33 podmioty federacji, w których potencjalnie może objąć 48,4 mln wyborców.

W regionach, w których metoda była stosowana podczas poprzednich wyborów, wyniki głosowania internetowego systematycznie różniły się od wyników głosowania stacjonarnego — przy czym, oczywiście, zawsze na korzyść Jednej Rosji. Jednocześnie przedstawiciele władz otwarcie twierdzą, że nieustanne ataki ze strony Ukrainy mają na celu wywarcie wpływu na wyborców, aby "uzyskać Dumę bez stabilnej większości", co pośrednio oznacza, że ci, którzy odmawiają poparcia Jednej Rosji, powinni być postrzegani wyłącznie jako zdrajcy.

Ten sam komunikat obecna Duma i Rada Federacji skierowały również do emigrantów, ostrzegając szczególnie agresywnych spośród nich przed nieuchronną utratą znacznej części praw obywatelskich i majątkowych.

Z drugiej strony, do presji administracyjnej tym razem najprawdopodobniej dołączy również manipulowanie wyborcami poprzez instytucję małych partii. Ich funkcja zasadniczo różni się od tej, jaką przypisuje się im w dyskursie publicznym. Zostały one dopuszczone do wyborów nie tyle w celu zapewnienia różnorodności krajobrazu politycznego (a tym bardziej nie po to, by reprezentować interesy obywateli niezadowolonych z obecnej sytuacji), ile po to, by odciągnąć głosy od systemowych partii opozycyjnych, które w warunkach zmęczenia Jedną Rosją stają się bardziej niebezpieczne niż dotychczas.

Ten aspekt wydaje mi się szczególnie istotny. Małe partie obiektywnie nie mają szans na pokonanie pięcioprocentowego progu wyborczego i jednocześnie w żaden sposób nie konkurują z partią władzy. Dlatego głosy oddane na te ugrupowania okażą się straconymi głosami dla komunistów lub liberalnych demokratów, a następnie zostaną rozdzielone proporcjonalnie między tych, którzy przekroczyli pięcioprocentowy próg (a ponieważ liderem wyścigu niezmiennie pozostaje Jedna Rosja, to właśnie ona otrzyma lwią część "zagubionych" głosów). Dlatego głosowanie na małą partię oznacza w praktyce głosowanie na partię rządzącą, nawet jeśli sam wyborca jest przekonany o czymś przeciwnym.

Rozmieszczenie partii na skrzydłach zostało zaplanowane z chirurgiczną precyzją. Na lewym skrzydle głosy KPRF będą odbierać Komuniści Rosji i Partia Emerytów. Na "patriotycznym" skrzydle głosy LDPR i Sprawiedliwej Rosji przejmuje Rodina. Na skrzydle liberalnym przeciwko Nowym Ludziom wystawiono od razu trzy ugrupowania: Zieloną Alternatywę, Partię Demokracji Bezpośredniej i Jabłoko.

Ta ostatnia partia niemal na pewno poprawi swój wynik. I to znacząco. Jakkolwiek ostrożna byłaby jej retoryka, przyciągnie ona dodatkowych wyborców, a tym razem oszacowałbym jej ostateczne poparcie na poziomie ok. 4 proc. Kreml nie będzie się temu sprzeciwiać, dopuszczając partię do finansowania z budżetu i pokazując krytykom, że nawet taka opozycja ma w kraju prawo do własnego zdania i aktywności politycznej.

Władze potrzebują Jabłoka nie jako gracza politycznego, ale jako leja, do którego odpłynie część liberalnego elektoratu.

I oczywiście, mówiąc o potencjalnych wynikach wyborów, należy pamiętać o ich drugim elemencie — głosowaniu w okręgach jednomandatowych, gdzie właściwie zapewnia się niezbędne wyniki. Jak będą one osiągane, widzieliśmy na przykładzie Borisa Nadieżdina.

onet.pl\Nowa Gazieta

Niemiecki „Bild” napisał dość prowokacyjnie, że w obecnej chwili Zełenski jest „ulubieńcem” Trumpa. Coś w tym jest. Trudna lekcja jaką Amerykanin otrzymał w wojnie z Iranem, zrozumienie czym tak naprawdę jest walka z przeciwnikiem, który masowo używa bezpilotowców w połączeniu z pociskami balistycznymi, dały ukraińskiemu prezydentowi drugą szansę w kontaktach z Białym Domem. Zełenski zyskał w oczach Donalda Trumpa. Okazało się, że wytrzymanie trwających od kilku lat nalotów godne jest szacunku, a wypracowanie w takich warunkach zdolności do zadawania strat wielokrotnie większemu przeciwnikowi, to cenny know how, na jakim zależy amerykańskiej armii.

Gdy rok temu Ukraińcy próbowali zainteresować Amerykanów technologiami dronowymi, spotkali się z chłodną odmową. Ich ofertę zbagatelizowano jako niewiele wartą. Konfrontacja z Iranem pokazała jednak na czym polega ekonomika nowoczesnego pola walki. Środki rażenia kosztujące grosze dokonują zniszczeń idących w grube miliony. Pozbawieni tanich systemów obrony przeciwlotniczej Amerykanie, zmuszeni zostali do użycia drogich pocisków do systemów Patriot. Saturacyjne naloty dronami w połączeniu z masowym ostrzałem rakietowym to kombinacja, do której odparcia nie byli przygotowani. A w każdym razie nie wtedy, gdy naloty trwają przez wiele tygodni. Dopiero odpowiednia perspektywa pokazała, jak powolny proces produkcyjny kosztownych efektorów przegrywa wobec masowej produkcji tanich środków rażenia. Ukraina oferuje więc coś, co jest Amerykanom wręcz niezbędne. A przynajmniej tak ma uważać Trump.

Zełenski przyjechał do Waszyngtonu (28.07.2026) na pogrzeb zmarłego niedawno Lindseya Grahama, w bardzo konkretnym celu. Chciał upewnić się, że ustawa sankcyjna zostanie przegłosowana. Tak też się stało. Po spotkaniu z senatorami, aż 86 zagłosowało za jej przyjęciem, a jedynie 12 wstrzymało się od głosu. Zełenski opowiadał politykom o sytuacji Ukrainy, o potrzebie uzyskania efektorów do systemów Patriot i planach zmuszenia Rosji do negocjacji. Komentarze osób zaznajomionych z kuluarami amerykańskiej polityki sugerują, że do czasu spotkania z Zełenskim spodziewano się maksymalnie 70 głosów popierających ustawę. Przekonanie kolejnych ma być zasługą ukraińskiego prezydenta. Jednocześnie wizyta w Kongresie była elementem szerszego planu. Ukraińcy spotkali się również z przedstawicielami koncernu Lockheed Martin, producentami Patriotów, pocisków ATACMS i systemów HIMARS. Całe to uzbrojenie leży w obrębie ukraińskiego zainteresowania i wszelkie kooperatywy lub potencjalne umowy licencyjne są na wagę złota.

Najważniejszym punktem wizyty było jednak spotkanie z Donaldem Trumpem, na którym poruszono wszystkie tematy, od licencji przez dostawy środków przeciwlotniczych, szeroko rozumiane kwestie bezpieczeństwa, aż po wznowienie negocjacji z Rosją. A przynajmniej tyle wiemy z lakonicznych komunikatów, bowiem rozmowy miały charakter zamknięty. Ze strony ukraińskiej udział w nich wzięli: Kiryło Budanow, Rustem Umerow, Andrij Sybiha oraz Pawlo Palica. Ze strony amerykańskiej obecni byli: Marco Rubio, Scott Bessent, Pete Hegseth, gen. Dan Caine oraz Steve Witkoff. Rozmawiano nieco ponad godzinę, więc trudno przypuszczać aby tak ograniczony czas wystarczył do omówienia szczegółowych planów. Wydaje się raczej, że w kontekście przyjętej ustawy i rozmów o obiecanych przez Trumpa licencjach, chodziło raczej o przypieczętowanie procesu oficjalną aprobatą. Myślę także, że prezydent Zełenski (co zapowiadał), faktycznie przekazał Trumpowi jakieś informacje wywiadowcze mające potwierdzać rosyjski udział we wsparciu Iranu, oraz m.in. atakach na amerykańskie wojska.

Wpisanie się w bliskowschodni konflikt jest zresztą interesującą okolicznością. Kilka dni temu ukraińskie drony zaatakowały należący do Iranu frachtowiec na Morzu Kaspijskim, który według Kijowa miał przewozić uzbrojenie dla Rosji. W wyniku eksplozji jeden z marynarzy zginął a kilku zostało rannych. Teheran nie krył oburzenia. Doszło nawet do groźby wystrzelenia pocisków balistycznych na jeden z ukraińskich portów. Ostatecznie sytuacja została załagodzona przez ministrów spraw zagranicznych Andrija Sybihę oraz Abbasa Aragcziego. Sygnał został jednak wysłany. Ukraińcy włączyli się w działania przeciwko Iranowi w chwili, gdy wymiana ognia na linii USA-Iran nadal trwała. Traf chciał, że chwilę później Trump postanowił o wstrzymaniu trwających trzynaście nocy nalotów. Ukraińcy więc szybko deeskalowali napięcie. Stworzony został jednak precedens. Okazuje się, że Waszyngton mógłby liczyć na nieoczekiwanego sojusznika, w chwili gdy Europa i NATO (jak twierdzi Trump) się od niego odwróciły. Zapewne właśnie takie wrażenie chciał wywołać Zełenski.

(...)

Ta zmiana optyki u samego Trumpa, przekłada się także na rewolucję w narracji MAGA. Jej najwyraźniejszym przykładem jest przypadek Laury Loomer, wpływowej publicystki środowiska radykałów, mającej bezpośredni dostęp do wszystkich ludzi z prezydenckiego otoczenia. Pani Loomer, która do niedawna była zagorzałą krytyczką Zełenskiego i Ukrainy, słowo w słowo powtarzając rosyjską propagandę, nagle zmieniła front. Publicznie oświadczyła, że tkwiła w błędzie, omamiona rosyjską dezinformacją, a następnie wyruszyła na Ukrainę, aby dać swoim odbiorcom świadectwo jak sprawy mają się w rzeczywistości. Od kilku tygodni pojawiają się więc jej reportaże z Ukrainy. Rozmawiała m.in. z prezydentem Zełenskim czy Andrijem Biłeckim, d-cą Azowa. Odwiedziła elektrownie D-TEK, niszczone w rosyjskich nalotach, była w Charkowie, czy zakładach produkujących drony (Skyfall). Jest w swoich działaniach szalenie konsekwentna, a nawet wykorzystując swoje kontakty, stara się obecnie wpływać na prezydencką administrację aby bardziej pomagała Ukrainie, którą uważa za ważnego amerykańskiego sojusznika.

Ukraina ma dzisiaj swoje kolejne „5 minut” w amerykańskich mediach. Podczas pogrzebu sen. Grahama, będący w bliskiej komitywie ze zmarłym dziennikarz Sean Hannity, istotny fragment pochwały zmarłego poświęcił jego relacji z Zełenskim, którego podziwiał, zwracając uwagę na fakt jak wielkim był zwolennikiem pomocy Ukrainie. W tym też duchu ukraiński prezydent wystąpił w Fox News, przekonując Amerykanów co do konieczności zapewnienia środków przeciwlotniczych oraz zmuszenia Putina do pokoju, którego chce on sam i Europa. Wyraził przy tym przekonanie, że Ukraina zyskuje strategiczną przewagę nad Rosją, co widać dzięki prowadzonej kampanii lotniczej oraz wydarzeniach na froncie, gdzie nie tylko udaje się w wielu punktach Rosjan powstrzymać, ale także odbić utracone terytoria. Podsumowując, Trump, Senat, Lockheed Martin, telewizja – Zełenski wycisnął tę okazję jak cytrynę, do samego cna.

globalnagra.pl

Rola Vance'a była jasna od połowy lipca 2024 roku, kiedy Donald Trump oświadczył, że to właśnie młody senator z Ohio będzie mu towarzyszył w wyborach prezydenckich. Kandydatury wiceprezydentów zazwyczaj rozpatruje się tylko pod jednym względem: dla jakich grup elektoratu są oni atrakcyjni i w związku z tym, jak mogą wzmocnić kandydata na prezydenta. Ich rola po wygranych wyborach jest często marginalna (choć bywały wyjątki, jak Dick Cheney u boku Geroge'a W. Busha). Vance jednak nie był pod tym względem atrakcyjnym partnerem dla Trumpa.

Z racji na swoją biografię mógł dodatkowo motywować elektorat w pasie rdzy, sercu dawnej, przemysłowej Ameryki - ale tam były prezydent radził sobie doskonale od 2016 roku i nie potrzebował nikogo do pomocy. Vance trafiał również do przekonania młodym mężczyznom, ale w tej grupie demograficznej Trump w 2024 również radził sobie świetnie.

Stawiając na Vance'a, Trump rozwiązywał inny problem: pokazywał swoim zwolennikom, a także potencjalnym współpracownikom, że to nie jest projekt na jedną kadencję. Że niezależnie od jego wieku i konstytucyjnych ograniczeń warto na niego głosować, bo ruch MAGA ma przed sobą przyszłość.

Vance ma modelowy wręcz życiorys dla polityka republikańskiego nowej generacji:
wychowany wśród postprzemysłowej biedy, służył w wojsku, ukończył Yale, napisał bestsellerową książkę i nawet zdobył odrobinę doświadczenia na Kapitolu.

(...)

Prezydent Trump nie ma nic przeciwko konfliktom i napięciom w swoim otoczeniu. Liczne relacje wskazują na to, że nigdy nie przeszkadzały mu ostre wymiany opinii w Gabinecie Owalnym, czy wręcz awantury, do jakich dochodziło pod koniec obecności Elona Muska w administracji (w pewnym momencie miliarder miał się niemal pobić z sekretarzem skarbu Scottem Bessentem). Trump lubi czasem sam podsycać tego rodzaju spory.

Mimo to wypowiedź Donalda Trumpa z początku maja 2025 roku mogła być pewnym zaskoczeniem. W programie "Meet the Press" prezydent najpierw zasugerował, że jednak ograniczy się do dwóch kadencji, potem wskazał potencjalnych następców. Nie jednego, ale dwóch. J.D. Vance'a jako oczywistego faworyta oraz sekretarza stanu Marco Rubio.

Był to dowód niezwykłego awansu polityka z Florydy w otoczeniu Trumpa - jeszcze kilka miesięcy wcześniej wskazywano go jako kandydata do szybkiej dymisji, ze względu na niekompatybilność z ruchem MAGA. Rubio jednak dobrze odnalazł się w administracji i szybko zyskał względy swojego szefa (z którym przecież ostro rywalizował o partyjną nominację w prawyborach z 2016 roku).

Początkowo wypowiedź Trumpa wydawała się jedynie unikiem pozbawionym większego znaczenia: nie chciał zbyt szybko przekazać pałeczki, żeby uniknąć przedwczesnego postawienia Vance'a w centrum i osłabienia własnego znaczenia.

Vance zdecydowanie dominował w sondażach, a Rubio wprost deklarował, że nie zamierza startować, chyba że jako kandydat na wiceprezydenta. Ale miesiące mijały. Rubio zyskiwał kolejne role (m.in. doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego) i pozostawał centralną postacią administracji we wszystkich ważniejszych momentach. Vance, z racji na swoją funkcję, był zdecydowanie mniej widoczny. Umocnił się na drugim miejscu w sondażach, zdecydowanie dystansując innych potencjalnych chętnych (Dona Jr., Nikki Haley, Rona DeSantisa czy Teda Cruza).

Wzbudził zainteresowanie darczyńców i części partyjnego establishmentu, który chętniej widziałby Rubio, bardziej tradycyjnego republikanina i doświadczonego polityka, niż nieopierzonego Vance'a. Sam Trump przez wiele miesięcy uznawał to za znakomitą rozrywkę i zadawał różnym ludziom to samo pytanie: Vance czy Rubio. Czasami w obecności obydwu wymienionych.

W kwietniu 2024 roku senator Vance opublikował w "New York Timesie" długi tekst, w którym sprzeciwiał się dalszej amerykańskiej pomocy dla Ukrainy. Argumentował, że pomoc ta jest zbyt mała, by odwrócić losy wojny, a jednocześnie zużywa amerykańskie zasoby militarne, które wkrótce mogą być potrzebne gdzie indziej. Krytykował również ówczesne założenie administracji Joe Bidena, że Ukraina nie może na tym etapie negocjować z Rosją.

Vance miał zasłużoną opinię przeciwnika amerykańskiego interwencjonizmu. Jego stanowisko wewnątrz administracji dobrze pokazała słynna "afera signalowa", kiedy ówczesny doradca ds. bezpieczeństwa narodowego dodał do prywatnej konwersacji na platformie Signal redaktora naczelnego liberalnego magazynu "The Atlantic". W tej rozmowie, poświęconej planowanym uderzeniom na rebeliantów w Jemenie, Vance wzywał do namysłu. Uważał, że Amerykanie nie powinni zajmować się usuwaniem zagrożenia na Morzu Czerwonym, skoro ten szlak morski jest istotny przede wszystkim dla Europejczyków. Narzekał na "jazdę na gapę" państw europejskich w kwestiach bezpieczeństwa. Jego głos nie powstrzymał jednak uderzenia na Hutich.

Podobnie wpływ Vance'a okazał się nieskuteczny w przypadku amerykańskich ataków na Iran: latem 2025 roku i ponownie, na zdecydowanie większą skalę, pod koniec lutego 2026. Wiceprezydent miał być wśród osób, które sceptycznie odnosiły się do planu wojny u boku Izraela, co zresztą przyznał sam Donald Trump. Decydujące okazały się jednak głosy innych doradców, dar przekonywania premiera Netanjahu i intuicje samego prezydenta.

(...)

Vance najwyraźniej ma świadomość, że jego droga do Gabinetu Owalnego stała się bardziej wyboista. Z jednej strony urósł mu poważny rywal (choć Rubio wciąż nie deklaruje startu w prawyborach), z drugiej strony oponenci wewnątrz partii starają się go pogrążyć, jeszcze zanim rozpocznie się kampania prawyborcza. Elementem jego działań ofensywnych był niedawny wywiad u Joe Rogana.

Wiceprezydent starał się wykorzystać tę okazję, by dotrzeć do młodego, przede wszystkim męskiego elektoratu, który okazał się kluczowy w 2024 roku, a obecnie jest mocno zniechęcony ze względu na sprawę akt Epsteina czy wojnę w Iranie.

Vance starał się przedstawić jako jeden z nich. Znaczną część rozmowy poświęcił gali UFC, która odbyła się na południowym trawniku Białego Domu - żeby zademonstrować swój entuzjazm dla sportów walki. Na różne sposoby mrugał okiem do zwolenników teorii spiskowych, między innymi angażując się w dłuższą wymianę zdań poświęconą niezidentyfikowanym obiektom latającym. W jednym i drugim temacie wydawał się raczej nowicjuszem, ale pełnym zaangażowania.

Podążając za nastrojami młodszych wyborców, prezydent pozwolił sobie nawet na delikatną krytykę Izraela - rzecz nie do pomyślenia u republikańskiego polityka jeszcze zupełnie niedawno. Jednak wojna w Iranie podziałała na część elektoratu tej partii podobnie, jak na wyborców demokratów wpłynęła okupacja Gazy. Vance ma świadomość, że w następnych wyborach licytowanie się na przychylność wobec Tel-Awiwu nie będzie sposobem na wzmocnienie poparcia i przygotowuje grunt.

Wreszcie wiceprezydent zajął bardzo ciekawe stanowisko wobec obowiązującej do niedawna wśród republikanów wolnorynkowej ortodoksji. Ogłosił się mianowicie zwolennikiem… trzeciej drogi. Kapitalizm i własność prywatna tak, ale jeśli nie zapobiegniemy pogłębieniu się społecznych nierówności, czeka nas socjalizm - przekonywał. Dlatego potrzebne są silne związki zawodowe. I taki system, w którym młodzi poczują się beneficjentami, a nie przegranymi.

Ten skrojony pod młodych przekaz może mu przynieść powodzenie w tej grupie, pytanie jednak czy nie zniechęci do niego innych grup wyborców. W amerykańskim systemie dwupartyjnym kluczowa jest zdolność do budowania szerokich obozów.

interia.pl

Jednak wielu twardogłowych sojuszników Trumpa z ruchu "America First" na Kapitolu nie podziela zmiany stanowiska Loomer. Dotyczy to zwłaszcza grupy republikańskich członków Izby Reprezentantów, którzy od dawna naciskają na kierownictwo Partii Republikańskiej, by wstrzymać amerykańską pomoc wojskową i gospodarczą dla Ukrainy.

- Nie mogę wypowiadać się w imieniu ruchu MAGA, ale ja nie zamierzam zacząć popierać Ukrainy — tłumaczy kongresman Tim Burchett, republikanin z Tennessee popierający ruchy "America First" i MAGA.

Inni republikanie z Kapitolu powiązani z ruchem MAGA przekonują, że Loomer otrzymuje wynagrodzenie za promowanie swojego nowego, przyjaznego Ukrainie stanowiska oraz że żaden republikański kongresmen nie zmienił zdania w sprawie Kijowa.

— X nie kształtuje polityki zagranicznej — zaznacza anonimowo republikanin z Izby Reprezentantów, odnosząc się do lawiny postów w mediach społecznościowych publikowanych przez byłych sceptyków wobec Ukrainy w Partii Republikańskiej.

Zapytana, kto sfinansował jej podróż do Ukrainy, Loomer odpowiada, że nie był to rząd ukraiński, ale nie podaje więcej szczegółów. Loomer podkreśla również, że to ona zainicjowała tę podróż.

— Nie miałam pojęcia, że ludzie będą tak bardzo szaleć z powodu mojej obecności w Ukrainie — mówi. — Stało się to niemal ogólnokrajową sensacją. Nie planowałam, że tak będzie. Po prostu przyjechałam na Ukrainę i wszyscy chcieli się ze mną spotkać, i tak po prostu się potoczyło.

Spotkanie Zełenskiego z Loomer nie miało pierwotnie charakteru wywiadu, ale prezydent Ukrainy "docenił, że poświęciła swój czas", aby uzyskać informacje o wojnie z pierwszej ręki — informuje ukraiński urzędnik.

(...)

Niektórzy rozmówcy POLITICO z kręgów zbliżonych do Białego Domu kwestionują szczerość zmiany stanowiska Loomer.

Zagraniczne rządy i powiązane z nimi interesy przeniknęły do ekosystemu prawicowych mediów w Ameryce. Jest to przestrzeń, która całkowicie wymknęła się spod kontroli — ocenia anonimowo jedna z tych osób.

(...)

Znany konserwatywny podcaster Tim Pool, wcześniej otwarty krytyk Ukrainy, wzbudził zdziwienie wśród swoich odbiorców, gdy w zeszłym tygodniu napisał w poście na X, że Ukraina "walczy o swoje przetrwanie przeciwko złemu dyktatorowi" i dodał, że teraz rozumie znaczenie zwycięstwa Ukrainy nad Rosją.

Nie było jednak jasne, czy tę wypowiedź należy traktować poważnie. W poniedziałek Pool zasugerował, że osoby wspierające Ukrainę powinny cieszyć się większym zainteresowaniem mediów. Ale nie odpowiedział na prośbę o komentarz.

onet.pl\Politico

Najtrudniejsza sytuacja panuje w okolicach Konstantynówki i w niej samej. Trwają walki w północnej części aglomeracji, gdzie Ukraińcy mają wciąż utrzymywać pojedyncze punkty oporu. Jednocześnie coraz aktywniejsze stają się rosyjskie grupy szturmowe w Ołeksijewo-Drużkiwce, położonej na północny zachód od miasta. Sytuacja wojsk ukraińskich na całym tym kierunku nadal się pogarsza, zwłaszcza w obliczu dążeń agresora do przecięcia połączeń logistycznych na północy Konstantynówki.

Ukraińskie kontrataki na kierunkach nowopawliwskim i nowoołeksandriwskim przyniosły wprawdzie zdobycze lokalne, lecz nie doprowadziły do przełamania rosyjskiego ugrupowania. Źródła ukraińskie donoszą o odrzuceniu wojsk rosyjskich w pobliżu miejscowości Filija oraz powolnym przesuwaniu się oddziałów ukraińskich na odcinkach między rzekami Janczur, Worona i Wołcza. Celem tych działań ma być skrócenie dystansu do drogi Hulajpole–Wełyka Nowosiłka. Zmuszają one Rosjan do podjęcia wysiłków stabilizacyjnych, ale nie zagrażają jeszcze bezpośrednio ich systemowi zaopatrzenia, do czego dążą Ukraińcy.

(...)

Zgodnie z komunikatami ukraińskiego Dowództwa Sił Powietrznych w okresie od wieczora 21 lipca do rana 28 lipca agresor użył 1225 dronów uderzeniowych i ich imitatorów, 11 rakiet balistycznych Iskander, 16 pocisków manewrujących oraz trzech przeciwokrętowych. Zadeklarowano zniszczenie lub zneutralizowanie 1060 bezzałogowców, 13 pocisków manewrujących i przeciwokrętowych oraz sześciu rakiet balistycznych.

Do najtragiczniejszego w skutkach ataku powietrznego doszło 24 lipca. Jego celem była organizowana przez ukraińskie stowarzyszenie producentów systemów bezzałogowych Armada prezentacja technologii dronowych. Wydarzenie w miejscowości Kapitaniwka pod Kijowem miało zgromadzić ponad 300 wojskowych, urzędników oraz przedstawicieli zagranicznych przedsiębiorstw zbrojeniowych. W wyniku skoordynowanego ataku rakietowego z użyciem trzech rakiet balistycznych zginęło 11 osób, a ponad 100 zostało rannych. Prokuratura Generalna Ukrainy poinformowała o wszczęciu śledztwa oraz zatrzymaniu organizatora prezentacji i postawieniu mu zarzutów nielegalnej organizacji spotkania bez zachowania odpowiednich środków bezpieczeństwa. W ataku miał zginąć pracownik jednej z polskich firm działających w sektorze obronnym Ukrainy, niebędący obywatelem RP. 

(...)

Wojska rosyjskie kontynuują uderzenia na obiekty infrastruktury portowej w Odessie, Czarnomorsku i Mikołajowie oraz statki u wybrzeży Morza Czarnego. 22 lipca Państwowa Służba Graniczna Ukrainy zakomunikowała, że rosyjski dron uderzył w rufę masowca „Golden Rose” na Morzu Czarnym, wywołując rozległy pożar. Ewakuowano wszystkich 16 członków załogi. 25 lipca doszło do ataku na cywilny statek pod banderą Palau, który opuszczał port w obwodzie odeskim. 27 lipca państwowe przedsiębiorstwo Administracja Portów Morskich Ukrainy poinformowało o nocnych atakach na cywilne statki handlowe w porcie w Mikołajowie – zginęła w nich jedna osoba, a kolejne zostały ranne.

(...)

21 lipca agencja Bloomberg podała, że władze Kazachstanu ogłosiły wstrzymanie przesyłu ropy do głównego terminalu eksportowego nad Morzem Czarnym po serii ukraińskich ataków na tankowce. Terminal Kaspijskiego Konsorcjum Rurociągowego w pobliżu Noworosyjska miał przestać przyjmować surowiec ze względu na obawy armatorów o bezpieczeństwo statków. Według agencji utrzymanie przerwy do końca tygodnia miałoby zmusić kazachstańskie przedsiębiorstwa do ograniczenia wydobycia, gdyż przez terminal przechodzi ok. 80% eksportu ropy z kraju (...). 27 lipca władze w Kazachstanie ogłosiły przywrócenie funkcjonowania terminalu.

22 lipca 2026 r. rosyjski dziennik „Kommiersant” poinformował, że w wyniku ataków ukraińskich dronów przeprowadzonych tego dnia dokonano zniszczeń czterech centrów logistycznych Wildberries – w Elektrostali, Kotowsku, Krasnodarze i Niewinnomysku – o łącznej powierzchni 552 tys. m², odpowiadającej ok. 10% infrastruktury magazynowej spółki. Z kolei źródła OSINT donosiły 24 lipca o uderzeniach w obiekty Wildberries w Suszarach i Nowosaratowsku w obwodzie leningradzkim. Tego samego dnia kierownictwo przedsiębiorstwa powiadomiło o ataku na centrum logistyczne firmy w Symferopolu. 25 lipca rosyjskie źródła poinformowały o prawdopodobnej próbie ataku dronów na największy magazyn Wildberries w Jekaterynburgu. Brak jednak doniesień na temat skutków uderzeń.

25 lipca Służba Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) przekazała, że przeprowadzono atak dronowy na platformę wydobywczą na złożu Fiłanowskim oraz objęte sankcjami statki towarowe „Port Olya 2” i „Begey”, wykorzystywane – według SBU – do przewozu ładunków wojskowych między Iranem a Rosją. Tego samego dnia MSZ Iranu oskarżyło Ukrainę o zaatakowanie irańskiego statku handlowego – na jednostce miało dojść do eksplozji, w wyniku której zginął jeden marynarz, a drugi został ranny. Teheran określił uderzenie jako akt agresji i naruszenie Karty Narodów Zjednoczonych. 27 lipca w wywiadzie dla Sky News prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski stwierdził, że Iran de facto uczestniczy w wojnie przeciwko Ukrainie, ponieważ od początku pełnoskalowej inwazji dostarcza Rosji tysiące dronów typu Shahed, technologie ich produkcji oraz inne uzbrojenie. 

(...)

Służba Bezpieczeństwa Ukrainy ujawniła dwie siatki rosyjskich agentów w Kijowie i Dnieprze, które miały aktywować dla rosyjskich struktur ponad tysiąc terminali Starlink. 24 lipca w stolicy Ukrainy zatrzymano dwóch agentów FSB, którzy zarejestrowali 76 urządzeń, wykorzystując fałszywe paszporty ukraińskie i pomoc pracownika poczty. Dzień później w Dnieprze aresztowano podejrzanego, który posługując się danymi podstawionych osób, aktywował ponad tysiąc terminali. SBU powiadomiła, że wszystkie urządzenia w obu prowadzonych sprawach zablokowano.

osw.waw.pl

22 lipca minister polityki rolnej Ukrainy Taras Wysocki poinformował, że tego dnia żaden statek handlowy nie wpłynął do ukraińskich portów czarnomorskich. Jest to związane z decyzją armatorów, obawiających się o bezpieczeństwo statków. Powodem jest intensyfikacja rosyjskich ostrzałów – m.in. 19 lipca wskutek ataku na statek „Golden Leo” zginęło dziewięć osób, a 26 lipca jednostka zatonęła. Minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha nazwał rosyjskie ataki „celowym gospodarczym i humanitarnym terrorem”. Wcześniej w mediach pojawiły się informacje o wstrzymaniu wydawania nowych polis przez firmy ubezpieczeniowe dla statków udających się do ukraińskich portów. Porty czarnomorskie są główną bramą eksportową dla ukraińskich towarów, w szczególności zbóż (ok. 95% sprzedaży zagranicznej), ale też rudy żelaza.

(...)

Komentarz

(...)

W dłuższej perspektywie nie ma pełnej alternatywy dla portów czarnomorskich. Z pewnością dojdzie do większego wykorzystania portów dunajskich (przede wszystkim w Izmaile i Reni), jednak mają one ograniczoną przepustowość. W szczytowych miesiącach 2023 r. eksportowano przez nie blisko 3 mln ton towarów, z czego ok. 80% przypadało na produkcję rolną. Przeważająca część zboża płynęła barkami do Konstancy w Rumunii, gdzie była przeładowywana na większe statki. Dodatkowo do rumuńskiego portu trafiały dostawy transportem kolejowym i drogowym (z południowej Ukrainy), dzięki czemu w 2023 r. przeładowano tam rekordową ilość 14 mln ton ukraińskiego zboża. Po uruchomieniu w 2023 r. korytarza czarnomorskiego (zob. Ukraina: sukces nowego korytarza czarnomorskiego) znaczenie tych portów wyraźnie spadło, z racji droższej i bardziej skomplikowanej logistyki w porównaniu z portami Wielkiej Odessy (Odessa, Piwdennyj i Czarnomorsk – zob. mapa). Ogółem w 2025 r. przeładunki w ukraińskich portach czarnomorskich wyniosły 73,3 mln ton, podczas gdy dunajskie zaledwie 8,9 mln ton. Obecnie dodatkowym problemem jest rekordowo niski poziom Dunaju, przez co barki tracą do 60% ładowności.

Ewentualne wykorzystanie portów bałtyckich (Polska, Litwa, Niemcy) wiąże się z ograniczeniami logistycznymi, gdyż przy większych odległościach transport drogowy jest nieopłacalny dla zbóż, a ponadto generuje duże zatory na drogach i przejściach granicznych. Poza tym przepustowość kolei jest ograniczona zarówno po polskiej, jak i po ukraińskiej stronie granicy. W ostatnich latach powstały wprawdzie nowe terminale na styku toru normalnego i szerokiego na granicy z Polską, a światowi armatorzy oceaniczni, tacy jak Maersk i MSC, zwiększyli swoją obecność na zachodniej Ukrainie. Jednak przełomem może się okazać dopiero finalizacja rozbudowy toru normalnego (europejski standard 1435 mm) z Mościsk do Skniłowa pod Lwowem, którą zaplanowano na 2027 r., lecz najprawdopodobniej się ona opóźni. Barierą dla transportu kolejowego pozostaje uciążliwa współpraca z ukraińskim monopolistą UZ (Ukrzaliznycia), który przejawia trudności przy wyznaczaniu slotów dla przewozów. Dodatkowo PKP LHS (PKP Linia Hutnicza Szerokotorowa), operator linii szerokotorowej ciągnącej się od Hrubieszowa na granicy z Ukrainą do Sławkowa na Śląsku, zmagała się w ostatnich latach z problemami w negocjacjach ze stroną ukraińską, utrudniającymi stabilne funkcjonowanie połączenia.

(...)

Kijów zapewne wznowi w Brukseli zabiegi o zniesienie embarga (Polska, Węgry) i systemu licencyjnego (Rumunia, Bułgaria, Słowacja) na import produkcji rolnej z Ukrainy, jeśli ruch statków nie zostanie w najbliższym czasie wznowiony. Wprowadzony w 2023 r. zakaz sprowadzania zbóż i nasion roślin oleistych miał dla Ukrainy ograniczone znaczenie, gdyż zbiegł się z ponownym otwarciem trzech portów czarnomorskich. Ewentualne cofnięcie embarga może ponownie doprowadzić do zalania państw sąsiedzkich ukraińską produkcją rolną, jak miało to miejsce w latach 2022–2023, kiedy to do Polski, Węgier, Słowacji i Rumunii trafiło 8,5 mln ton zboża.

osw.waw.pl

Putin stwierdził, że opiera się przede wszystkim na informacjach z oficjalnych źródeł, ale analizuje cały zakres informacji, które otrzymuje, aby wyciągnąć swoje ostateczne wnioski. Putin poinformował, że dostaje informacje od rosyjskich dowódców, żołnierzy, służb specjalnych i urzędników. Putin zauważył, że są też „blogerzy”, których czasami czyta, twierdząc, że niektórzy blogerzy (...) produkują dobrą robotę, podczas gdy inni realizują tylko własne interesy. Putin twierdził, że informacje z nieokreślonych grup publicznych są również czasami przydatne, ale mogą obejmować „śmieci informacyjne” i być „niebezpieczne” dla tych, którzy nie mają „podstawowego zrozumienia... obecnych wydarzeń”. Rosyjscy milblogerzy od dawna skarżą się, że rosyjscy dowódcy i urzędnicy kłamią na temat rosyjskich postępów na polu bitwy. ISW zaobserwowało wcześniej wyciekową mapę rosyjskiego ministerstwa obrony (MoD) z kwietnia 2026 r. zawierającą mocno przesadzone rosyjskie roszczenia na pierwszej linii frontu w zachodnim obwodzie zaporoskim, na przykład. Rosyjski milblogger twierdził 28 lipca, że sytuacja dla sił rosyjskich jest tylko pozytywna w kierunku Ołeksandrówki, ale że „sprawy są gorsze” w innych obszarach frontu, nawet gdy ukraińscy urzędnicy rzadziej informują o ukraińskich sukcesach na polu bitwy. Inny rosyjski milblogger odpowiedział, stwierdzając, że rosyjscy dowódcy wielokrotnie wysyłali jednostki szturmowe na misje w oparciu o niedokładne zrozumienie linii frontu, zakładając, że rosyjscy żołnierze są blisko ukraińskich pozycji, które mają zaatakować, gdy w rzeczywistości są jeszcze nawet cztery kilometry dalej. Kreml w szczególności kooptował kilku wybitnych milblogerów, którzy akceptują i promują sfabrykowaną przez Kreml narrację o tak rozległych rosyjskich postępach, kwestionując stopień, w jakim konsumpcja przez Putina źródeł „blogerskich” poprawia jego zrozumienie rzeczywistej sytuacji na polu bitwy. 

understandingwar.org