Trzy pojazdy należące do konwoju humanitarnego zorganizowanego przez World Central Kitchen zostały w poniedziałek zbombardowane przez Izraelskie Siły Obronne, mimo że były wyraźnie oznakowane i poruszały się po ustalonej wcześniej z władzami Izraela "bezpiecznej" trasie. W wyniku nalotu zginęło siedmiu przedstawicieli World Central Kitchen - trzech Brytyjczyków, Australijczyk, Palestyńczyk, Amerykanin (posiadający również kanadyjski paszport) oraz obywatel Polski - Damian Soból. Konwój został zaatakowany trzykrotnie w odstępie paru minut na odległości jednego kilometra. Organizacja podjęła decyzję o czasowym wstrzymaniu swoich działań humanitarnych w Strefie Gazy.

Śmierć przedstawicieli World Central Kitchen obiła się ogromnym echem w krajach sojuszniczych Izraela. Jednocześnie poniedziałkowy atak na konwój blednie wobec skali zbrodni przeciw ludzkości dokonywanych przez wojska izraelskie w Strefie Gazy.

(...)

Jak donosi izraelski dziennik Haaretz, armia izraelska stworzyła wewnętrzne dokumenty, które wytyczyły w Strefie Gazy "strefy śmierci". Żołnierze IDF (Israel Defence Forces - Siły Obrony Izraela) mieli dostać rozkazy, żeby strzelać do wszystkich osób znajdujących się w ich granicach (które oczywiście nie są znane nikomu poza wojskiem Izraela). Informatorzy Haaretzu - służący w siłach zbrojnych Izraela - twierdzą, że dużą część spośród "9 tysięcy bojowników Hamasu" zabitych oficjalnie przez IDF stanowili cywile, którzy po prostu nieświadomie znaleźli się w "strefach śmierci".

(...)

Sam Biden ignoruje wezwania dotyczące powiązania dalszego wsparcia finansowego dla Izraela z doprowadzeniem przez rząd Netanjahu do zawieszenia broni. Jest też przeciwny użyciu innych instrumentów nacisku (jak np. sankcji albo wspomnianych ograniczeń w zakresie eksportu amerykańskiej broni do Izraela). Wręcz przeciwnie - w ostatnich dniach Biały Dom autoryzował przekazanie wojskom izraelskim kolejnych paru tysięcy bomb MK84 (wybuch jednej pozostawia w ziemi krater o głębokości 11 metrów) oraz jest w końcowej fazie podpisywania umowy z Izraelem dotyczącej sprzedaży 50 myśliwców F-15.

Zdaniem Białego Domu takie kroki doprowadziłyby do całkowitego załamania relacji z Izraelem i sprawiłoby, że Stany Zjednoczone nie byłyby w stanie skutecznie wywierać presji na Izrael w sprawie chronienia ludności cywilnej w Strefie Gazy.

Próby wyjaśnienia podejścia Białego Domu podjął Aaron David Miller, były urzędnik Departamentu Stanu, który brał udział w negocjacjach pokojowych między Izraelem a Palestyną w czasie prezydentury Billa Clintona.

W rozmowie na łamach New Yorkera Miller przekonuje, że bez presji ze strony administracji Bidena, Izrael nie dopuszczałby do Strefy Gazy jakiejkolwiek pomocy humanitarnej. Zdaniem Millera wynika to z tego, że zarówno izraelska klasa polityczna jak i ogromna większość społeczeństwa jest kompletnie obojętna na los mieszkańców Strefy Gazy i okrucieństwo izraelskiego wojska. Dotyczy to nie tylko Netanjahu, ale także wszystkich polityków, którzy mogliby go zastąpić na stanowisku premiera.

gazeta.pl

Zdziwienie może również wzbudzić poziom technologiczny zastosowanych w rakiecie podzespołów elektronicznych. Co ciekawe, porównując rodzaj i wielkości chipów (np. od komputera pokładowego BAGET-64-02), zwrócono uwagę, że Rosjanie w ostatnim czasie musieli zmienić dostawców na innych zagranicznych producentów, jak również zaczęli wykorzystywać mikroukłady starszych generacji. Ukraińcy uważają to za dowód skuteczności działania sankcji nałożonych na Federację Rosyjską przez kraje zachodnie.

Największą zaletą rakiet Ch-101 jest ich duża liczebność. Według ukraińskich sił powietrznych, od 24 lutego 2022 roku Rosjanie użyli już około 1500 rakiet manewrujących Ch-101 i Ch-55/555. Ponad 1100 miało przy tym zostać zestrzelonych, co świadczy o małej odporności rosyjskiego uzbrojenia tego rodzaju - nawet na starsze systemy obrony przeciwlotniczej.

Na szczęście przy takim zużyciu amunicji Rosjanom mogło pozostać nie więcej niż 150 rakiet Ch-101, co wystarczy na cztery intensywne naloty. Dodatkowo w Rosji, m.in. ze względu na sankcje, nie udało się przyśpieszyć produkcji tego uzbrojenia. Ukraińcy przypuszczają, że lotnictwo strategiczne rosyjskich sił powietrznych może otrzymać w 2024 roku ,zgodnie z planami Minoborony, nieco ponad 167 rakiet Ch-101 w wersji Izdelije 504AP. Inne źródła mówią jednak o tym, że produkowano już w ubiegłym roku 400 rakiet rocznie.

defence24.pl

Należące do Rosniefti zakłady petrochemiczne w Samarze stały się celem akcji ukraińskich dronów w ostatnią sobotę /23.03.2024 - red./. Wybuchł pożar, który wymusił wstrzymanie pracy jednej z dwóch głównych jednostek rafineryjnych (CDU-5), co spowodowało utratę połowy mocy produkcyjnych – oficjalnie przyznał to gubernator regionu Dmitrij Azarow w rozmowie z agencją Interfax. Szacowana strata: dzienny przerób zmniejszony o 70 tys. baryłek, a zakład ten to tylko 29. pod względem wielkości rafineria Rosji, odpowiedzialna za około 1,4 proc. całkowitej produkcji benzyny i oleju napędowego oraz nieco ponad 2,5 proc. oleju opałowego. Niewiele? Nieco wcześniej ukraińskie drony uderzyły jednak między innymi w rafinerie w Riazaniu (przerób: prawie 6 proc. całej produkcji rosyjskiej; spadek produkcji szacunkowo o 70 proc.), Niżnym Nowogrodzie (NORSI, należąca do koncernu Łukoil, zapewniająca aż 11 proc. całkowitej rosyjskiej produkcji zwykłej benzyny, ponad 6 proc. oleju napędowego i nieco ponad 5 proc. oleju opałowego, a także 7,5 proc. paliwa lotniczego – tu zmniejszenie produkcji związane z wyłączeniem głównej jednostki destylacji ropy naftowej AVT-6 dotyczy obecnie ponad połowy normalnych mocy produkcyjnych), a także w szereg mniejszych zakładów w Nowoszachtyńsku, Syzraniu, Słowiańsku czy Kałudze. Celem ataku – najprawdopodobniej jednak w tym przypadku nieskutecznego – były też gigantyczne zakłady w Kiriszy w obwodzie leningradzkim, jedne z dwóch największych w kraju.

energetyka24.com

Prezydent Rosji Władimir Putin w dalszym ciągu wygłaszał sensacyjne oświadczenia w ramach trwającej rosyjskiej kampanii refleksyjnej kontroli, której celem jest powstrzymanie od dalszego udzielania zachodniej pomocy wojskowej Ukrainie i odwrócenie uwagi od rosnących sił rosyjskich występujących przeciwko NATO.  Putin podczas wizyty w rosyjskim 344. Centrum Zatrudnienia Bojowego i Przekwalifikowania Pilotów Lotnictwa Armii Krajowej w dniu 27 marca powtórzył podstawowe truizmy i kilka szablonowych narracji mających na celu odwrócenie uwagi zachodnich decydentów nieistotnymi i zmęczonymi rosyjskimi groźbami, prawdopodobnie próbując opóźnić ważne decyzje i wpłynąć na nie w sprawie dodatkowej zachodniej pomocy wojskowej dla Ukrainy i przeciwdziałania rosyjskiemu zagrożeniu wobec NATO. Putin twierdził, że Rosja „nie ma agresywnych zamiarów” wobec państw NATO i że Rosja „nie robiłaby niczego na Ukrainie”, gdyby nie „zamach stanu na Ukrainie i późniejsze działania wojenne w Donbasie”. Putin jest po raz kolejny zaszczepiając w krwiobieg mediów międzynarodowych fałszywą narrację, że Zachód i NATO są odpowiedzialne za inwazję Rosji na Ukrainę. Kreml rutynowo fałszywie oskarża kraje zachodnie o zorganizowanie zamachu stanu na Ukrainie w 2014 r., a Ukrainę o przemoc wobec rosyjskojęzycznych mieszkańców Donbasu w celu odwrócenia odpowiedzialności za wojnę na Ukrainie i manipulowania zachodnim postrzeganiem zamiarów i możliwości Rosji.

Putin odrzucił twierdzenia, że ​​Rosja chce zaatakować inne kraje, w tym Polskę, kraje bałtyckie i Czechy, jako „kompletny nonsens”, dodając, że Rosja broni ludności zamieszkującej rosyjskie „historyczne terytoria” na Ukrainie. Zaprzeczanie przez Putina coraz bardziej agresywnej postawie Rosji wobec wschodniej flanki NATO przypomina twierdzenia Kremla, że ​​siły rosyjskie nie dokonają inwazji na Ukrainę na przełomie 2021 i 2022 r. (w tym aż do przedednia inwazji na pełną skalę) – jak to sformułował Kreml opóźniać i powstrzymywać wszelkie przygotowania do przeciwstawienia się rosyjskiemu zagrożeniu. Zaprzeczanie przez Putina imperialistycznym aspiracjom Rosji jest także niezgodne z jego własną definicją „rosyjskiego świata” („Russkij Mir”) – koncepcją ideologiczną i geograficzną obejmującą wszystkie dawne terytoria Rusi Kijowskiej, Królestwa Moskiewskiego, Imperium Rosyjskiego , Związku Radzieckiego i współczesnej Federacji Rosyjskiej. Koncepcja „rosyjskiego świata” pozwala Putinowi uważać wszelkie terytoria, którymi kiedyś rządził reżim rosyjski lub jak twierdził, że jest pod jego rządami, za „historyczne terytoria” Rosji, do których zaliczają się Polska i państwa bałtyckie. Putin może zdecydować się na „ochronę” ludzi, których Kreml określa jako rosyjskich „rodaków”, na tych rzekomych „terytoriach historycznych” w wybranym przez siebie momencie, poprzez powielanie podobnych narracji, których używał podczas inwazji na Ukrainę.

(...)

Wysocy rangą urzędnicy rosyjscy nasilają obwinianie ormiańskich przywódców za ofiary, w miarę jak Armenia w dalszym ciągu dystansuje się od stosunków w zakresie bezpieczeństwa z Rosją po tym, jak Kreml porzucił Armenię na pastwę losu po utracie Górskiego Karabachu.  Minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow stwierdził 28 marca, że ​​przywódcy Armenii świadomie przyczyniają się do pogorszenia stosunków rosyjsko-ormiańskich, wymyślając daleko idące preteksty i zniekształcając ostatnie trzy i pół roku historii. Ławrow następnie oskarżył przywódców Armenii o zniesławienie rosyjskiej straży granicznej, rosyjskiego personelu wojskowego w 102. bazie wojskowej Rosji w Giumri w Armenii oraz kierowanej przez Rosję Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (OUBZ) „jako całości”. Ławrow stwierdził także, że misja Unii Europejskiej (UE) w Armenii „zamienia się w misję NATO”. Coraz bardziej krytyczne wypowiedzi Ławrowa sugerują, że Kreml prawdopodobnie przygotowuje ostrzejszą i bardziej skoordynowaną reakcję, w miarę jak Armenia będzie nadal podejmować działania mające na celu dystansowanie się z Rosji i sygnalizuje zainteresowanie wzmocnieniem stosunków z Zachodem.

understandingwar.org

22 marca miał miejsce największy od początku wojny atak na ukraińską infrastrukturę elektroenergetyczną. Rosja użyła 151 rakiet oraz dronów. Podobnie jak w przypadku ostrzałów w czasie poprzedniego sezonu grzewczego głównymi celami były obiekty generacji energii elektrycznej (zarówno cieplnej, jak i wodnej) oraz stacje rozdzielcze. W wyniku ataku doszło do zniszczenia największej na Ukrainie Dnieprzańskiej Elektrowni Wodnej (DEW) w Zaporożu (choć tama pozostała nieuszkodzona). Koncern DTEK, który odpowiada za ok. 70% produkcji prądu w elektrowniach cieplnych, poinformował, że utracił prawie 50% mocy generacyjnych w tym segmencie. Z kolei w Charkowie zniszczono największą elektrociepłownię (TEC-5) i wszystkie stacje transformatorowe. W celu utrzymania stabilności sieci operator Ukrenerho wprowadził wyłączenia awaryjne w siedmiu obwodach oraz zwrócił się o pomoc awaryjną z Polski, Słowacji i Rumunii.

Na mniejszą skalę ostrzały kontynuowano w kolejnych dniach, m.in. w Krzywym Rogu, obwodach odeskim i mikołajowskim. Według stanu na 27 marca wciąż nie udało się przywrócić dostaw energii dla wszystkich odbiorców. Szczególnie trudna sytuacja występuje w Charkowie, gdzie prace naprawcze pozwalające na przywrócenie dostępu do prądu wszystkim mieszkańcom mają zająć do dwóch tygodni – pod warunkiem, że nie dojdzie do nowych ostrzałów. Ponadto, po raz pierwszy od początku rosyjskiej agresji, zaatakowany został podziemny magazyn gazu. Zgodnie z komunikatem Naftohazu nie wpłynęło to jednak na funkcjonowanie systemu przesyłowego.

Komentarz

Głównym problemem dla Ukrainy jest utrata znacznej części mocy bilansujących, które pozwalają regulować ilość energii elektrycznej dostarczanej do sieci w celu zrównaniu popytu i podaży w ciągu doby. Elektrownie atomowe, będące podstawą generacji prądu (ponad 50% produkcji), mają bardzo ograniczone możliwości w tym zakresie. Funkcję bilansowania pełnią elektrownie cieplne, w większości należące do DTEK, oraz elektrownie wodne. W tej sytuacji utrata DEW (1,5 GW mocy zainstalowanych) oraz blisko połowy generacji DTEK stanowi poważne wyzwanie dla operatora sieci. Częściowo rolę stabilizującą może odgrywać import z krajów sąsiedzkich (po rosyjskim ataku osiągnął rekordowy poziom od początku br. – zob. wykres). W przypadku wzrostu konsumpcji energii elektrycznej latem prawdopodobny jest jednak powrót do planowych wyłączeń prądu dla ludności, jak miało to miejsce zimą ub.r.

Choć atak nie doprowadził do tak dużych problemów w sieci jak w październiku czy listopadzie 2022 r. (zob. Rosja destabilizuje system energetyczny Ukrainy), to zniszczenia należy uznać za bardzo dotkliwe. Są bowiem na tyle duże, że ponowne uruchomienie DEW i TEC-5 w najbardziej optymistycznym wariancie będzie możliwe nie wcześniej niż za rok. W przypadku TEC-5 skala zniszczeń będzie stanowiła wyzwanie przed kolejną zimą, gdyż elektrociepłownia ta jest głównym źródłem ogrzewania dla znacznej części Charkowa. Jednocześnie warto zaznaczyć, że ukraińskie działania zabezpieczające obiekty infrastruktury przed ostrzałami (zob. Ukraina: przygotowania systemu elektroenergetycznego do rosyjskich ataków) okazały się niewystarczające w obliczu masowego ataku, choć gdyby nie one, to z pewnością zniszczenia byłyby o wiele większe.

Wbrew rachubom ukraińskich władz i wywiadu wojskowego aż do 22 marca Rosjanie nie przeprowadzali masowych ostrzałów infrastruktury energetycznej w sezonie grzewczym 2023/2024. Wcześniej miały wprawdzie miejsce pojedyncze przypadki trafień, lecz głównym celem były obiekty wojskowe oraz przemysłowe. Moment ataku był zaskakujący, gdyż pod koniec marca – w związku z wyższymi temperaturami – obciążenie sieci jest mniejsze niż w okresie dużych mrozów, a tym samym ryzyko wywołania blackoutu maleje. Nie można wykluczyć, że ostrzały to rodzaj zemsty za ukraińskie ataki z ostatnich tygodni na rafinerie w Rosji.

osw.waw.pl

Spłonęło nie tylko miejsce koncertu, ale także koncepcja całkowitej kontroli rosyjskich władz nad sytuacją w sieciach społecznościowych. Rozdźwięk jest taki, że przeciętny czytelnik, słuchacz i widz nie jest w stanie wyrobić sobie spójnego zdania na temat tego, co zostało zrobione, przez kogo, dlaczego i jakie mogą być tego konsekwencje. A czy ma taką potrzebę?

Miliony ludzi, niestety, mają dość niejasnych emocji wywoływanych przez teksty — raporty, zeznania, komentarze i oświadczenia; zdjęcia, martwe ciała i spalone pokoje; filmy, gardła poderżnięte przez terrorystów, uszy odcięte zatrzymanym, nieartykułowane tadżyckie bełkotanie.

To są masowi odbiorcy. A ci, którzy kształtują ich nastroje i postawy, wiedzą o tym. Podobnie jak to, co z nimi robią. Nie zawsze z powodzeniem. Ale robią.

(...)

Brak reakcji na powtarzające się ostrzeżenia o możliwych atakach ze strony niesojuszników w najbliższej przyszłości nie został jeszcze przez nikogo wyjaśniony. Oświadczenia wrogów (tj. ISIS) — były ignorowane. Jednak okrutne kary zostały ogłoszone szeroko i to na najwyższym szczeblu.

A także — wytyczane są szlaki prowadzące na Ukrainę, są uporczywie wydeptywane. Mówi się o "oknach na granicy", rzekomo otwartych dla wycofujących się bojowników przez ich "odpowiednie kontakty" w tym kraju. Kijów stanowczo zaprzecza wszelkim oskarżeniom związanym z atakiem na Crocus: Ukraina jest zajęta usuwaniem gruzów i przywracaniem sieci energetycznej, która została zakłócona przez niedawny zmasowany atak rakietowy Kremla.

Tymczasem ISIS przyznało się do ataku — dwukrotnie w ciągu jednego dnia. A dokładniej, jego Prowincja Chorasan z bazą w Afganistanie. I to twierdzenie ma dość bogate i przekonujące tło — Biały Dom złożył kondolencje Rosjanom i potępił atak. Ministerstwo Spraw Zagranicznych i prezydent Izraela Icchak Herzog wyrażają współczucie rodzinom ofiar i narodowi Federacji Rosyjskiej, surowo potępiając atak terrorystyczny. Podobnie Rada Bezpieczeństwa ONZ. Podobnie Hamas. I Huti. I talibowie. I Hezbollah.

Ciekawe, że 19 godzin po samobójstwie w Crocus City Hall prezydent Rosji Władimir Putin, który niedawno gościł w Moskwie przedstawicieli palestyńskich organizacji terrorystycznych, wezwał świat do walki z międzynarodowym terroryzmem. I (powtarzam) bezpośrednio wskazał Ukrainę jako współwinną zbrodni.

Po południu 23 marca serwis Meduza i kilka innych mediów poinformowało, że rosyjskie media państwowe i lojalne wobec Kremla zostały poinstruowane, by w każdy możliwy sposób podkreślać możliwy "ukraiński ślad" w doniesieniach o ataku terrorystycznym. Narracja ta została natychmiast powtórzona przez często cytowaną w Moskwie, trzeciorzędną francuską postać Floriana Philippota, który niedawno wzywał do obalenia prezydenta Macrona.

(...)

Prokremlowski bloger Rasskazow chwali się, że ucho podejrzanego terrorysty zostało odcięte przez subskrybenta jego kanału. Podczas gdy zasoby internetowe powiązane z ISIS publikują nagrania strzelanin i ścięć w Crocusie. Tymczasem poszukiwany na całym świecie polityczny agent Małofiejew, finansista szowinistycznego serwisu informacyjnego Cargrad, zapewnia, że "masakra rosyjskich cywilów została zorganizowana i sfinansowana przez CIA i ukraińskie służby bezpieczeństwa".

Podczas gdy Cargrad histerycznie obwinia urzędników za "handel hurtowy i detaliczny ojczyzną, inni eksperci zadają trudne pytania.

Wśród nich jest ekspert wojskowy Siergiej Auslender: "Dlaczego służby specjalne już opublikowały wideo z przesłuchania terrorysty, który nie wygląda bardziej na terrorystę niż ja wyglądam jak Mike Tyson? Z operacyjnego punktu widzenia jest to całkowicie niedopuszczalne. Teraz wszyscy zleceniodawcy terrorystów wiedzą, kto został złapany i mają czas, by zniknąć".

Jak to się stało, że strzelcy nie zmienili samochodu? Przecież wszystko na obwodnicy Moskwy jest pokryte kamerami. Rozpoznanie kogoś zajmuje 20 min. Gdyby zostali przekazani do najbliższego punktu kontrolnego, nie przejechaliby dalej. Zwłaszcza że wieczorem wszędzie są straszne korki. Jak więc tak łatwo przelecieli aż do obwodu briańskiego — 350 km dalej?

"Nie ma sensu nawet mówić o "oknie" na granicy z Ukrainą, gdzie jest teraz więcej wojska i wszelkiego rodzaju organów ścigania niż drzew. O wiele łatwiej byłoby przenieść się na wschód, gdzie granica z Kazachstanem jest całkowicie dziurawa i upierdliwa" — uważa Auslender.

Jak to się stało, że pracownicy migrujący z Azji Środkowej, którzy nie mówią po rosyjsku, ale mają rosyjskie obywatelstwo, za namową tajemniczych "mentorów" zabili dziesiątki ludzi i spalili Crocus bez przeszkolenia, a służby specjalne Federacji Rosyjskiej ich nie powstrzymały?

Dlaczego niektóre władze dały im rosyjskie paszporty, mimo że nie mówią po rosyjsku? A może nie było żadnych paszportów, jak napisała 24 marca gazeta "Izwiestia" i kilka innych publikacji?

Przy okazji wspomniano o "możliwym udziale nie tylko ukraińskich, ale i zachodnich służb specjalnych w tragedii", "broni dostarczonej prawdopodobnie z terytorium Ukrainy lub ze strefy specjalnej operacji wojskowej" i "rekrutach", którzy mogli zostać "wynajęci przez ukraińskich nazistów". W ten sposób niejasne dotąd emocje wielu konsumentów informacji otrzymują jasny kierunek, zamieniając podejrzenia w oskarżenia.

Ale co w tym takiego skomplikowanego? Nic — zwłaszcza po słowach kremlowskiego propagandzisty Sołowiowa, że za atakiem stoją "nie islamiści, a służby specjalne Ukrainy". I propagandzistki Simonjan, według której "to nie ISIS, to chochły [pogardliwe określenie Ukraińców]." Przekształcenie Ukrainy w irracjonalne zło jest dobrze znaną, dobrze znaną fabułą. A teraz dzielni chłopcy w rosyjskiej armii piszą na bombach: "Za Crocusa", a Aleksander Dugin na swoim kanale Telegram szuka w spalonym centrum handlowym śladów Mosadu.

Oczywiste jest, że słowa takie jak "prawdopodobnie" i "być może" giną w powodzi oskarżeń, podobnie jak pytania: dlaczego siły bezpieczeństwa przybyły na miejsce masakry dopiero godzinę później, podczas gdy policja uciekła, gdy tylko rozpoczęła się strzelanina?

Dlaczego po ataku terrorystycznym okazało się, że pomimo zapewnień właścicieli Crocusa większość wentylacji pożarowej została wyłączona, a wiele hydrantów nie działało?

Dlaczego służby specjalne Federacji Rosyjskiej i inne władze nie posłuchały ostrzeżeń zagranicznych partnerów?

onet.pl/The Moscow Times

W trzeciej dekadzie marca siły rosyjskie wyparły obrońców z trzech miejscowości na zachód od Awdijiwki – Orliwki, Toneńkego i Wodianego, opanowały też większą część leżącej na północ od nich Berdyczi. Zajęcie Orliwki umożliwiło agresorowi względnie bezproblemowe przedostanie się na zachodnią stronę linii stawów, połączonej w tej okolicy rzeczką Durna, i atak od południa na Semeniwkę, o którą trwają walki. Według części źródeł na początku kwietnia najeźdźcy przekroczyli tę rzekę także od strony Berdyczi, wychodząc na obrzeża Semeniwki również od północy. Zajęcie Toneńkego i Wodianego pozwoliło im natomiast rozwinąć natarcie na południe od linii stawów i podejść do drogi Umanśke–Netajłowe, stanowiącej ostatnią potencjalną rubież ukraińskiej obrony przed Zbiornikiem Karliwskim. Utrudniło też sytuację obrońców w miejscowości Perwomajśke (na południe od Wodianego), o które starcia toczą się od kilkunastu miesięcy.

Postępy Rosjan stawiają pod znakiem zapytania możliwość zorganizowania przez Ukraińców skutecznego oporu na budowanej naprędce drugiej linii obrony. Zajęcie Semeniwki otwiera przed agresorem możliwość wyjścia na tyły wojsk przeciwnika w rejonie miejscowości Umanśke i konieczność przygotowywania przez nie kolejnej linii obrony, najprawdopodobniej na zachód od Zbiornika Karliwskiego i rzeki Wołcza. Z ukształtowanego w 2015 r. pasa ukraińskich pozycji na północ i zachód od Doniecka pod kontrolą obrońców pozostaje jedynie Krasnohoriwka. Wraz z postępami najeźdźców na południe i północ od niej (odpowiednio Heorhijiwka i Newelśke) utrzymanie miasta będzie jednak coraz bardziej problematyczne.

Siły rosyjskie operujące na zachód od Bachmutu zajęły Iwaniwśke oraz centralną część Bohdaniwki i wyszły na obrzeża Czasiw Jaru. Z obserwowanych przygotowań strony ukraińskiej do dalszych walk wynika jednak, że we wschodniej części tego miasta będą prowadzone tzw. działania opóźniające, a nowa linia obrony zostanie oparta na kanale Doniec–Donbas. Jego rangę jako rubieży obrony ogranicza przy tym fakt, że na kilku odcinkach przebiega on pod ziemią. Wojska agresora poczyniły także kolejne postępy terenowe w okolicach Siewierska, na południe od Marjinki (obrońcy utrzymują się obecnie tylko w zachodniej części Nowomychajliwki) oraz na południe od Orichiwa, lecz nie przełożyły się one na ogólną zmianę sytuacji.

Pod koniec marca w rejonie Berdyczi armia agresora po raz pierwszy wykorzystała do szturmu niewielkie roboty bojowe na platformie gąsienicowej wyposażone w granatniki automatyczne AGS-17. Maszyny wspierały natarcie pododdziału piechoty, w trakcie którego co najmniej dwie zostały zniszczone (przyznała się do tego kompania dronów uderzeniowych ukraińskiej 47 Brygady Zmechanizowanej). Niewielka skala użycia i sprzeczne doniesienia stron nie pozwalają jednak na rzetelną ocenę wartości bojowej tego nowego środka walki.

Najeźdźcy kontynuowali punktowe uderzenia w infrastrukturę energetyczną przeciwnika, a  29 marca przeprowadzili kolejny zmasowany atak. Ministerstwo Energetyki Ukrainy i największy prywatny dostawca energii elektrycznej DTEK potwierdziły, że w rozpoczętych 22 marca atakach ucierpiały trzy duże elektrociepłownie – Bursztyńska w obwodzie iwanofrankiwskim, Ładyżyńska w obwodzie winnickim oraz należąca do państwowego koncernu Centrenerho Żmijowska w obwodzie charkowskim (w każdej z nich zniszczone bądź poważnie uszkodzone zostały wszystkie bloki energetyczne). Wskutek obecnych i wcześniejszych ataków DTEK miał utracić 80% mocy wytwórczych, a pięć z sześciu należących do niego elektrowni cieplnych zostało poważnie uszkodzonych. W mniejszym stopniu uszkodzeniom uległy atakowane 29 marca hydroelektrownie – Dniestrzańska i Kaniowska w obwodzie dniepropetrowskim. Sprzeczne są natomiast doniesienia o uszkodzeniach w Krzemieńczuckiej Elektrowni Wodnej w obwodzie połtawskim (według lokalnej administracji wojskowej nie została trafiona). O uszkodzeniach infrastruktury energetycznej i paliwowej donoszono także z obwodów kirowohradzkiego, lwowskiego (24 i 29 marca Rosjanie ponownie uderzali na instalacje w okolicach miasta Stryj) i odeskiego.

W atakach na zaplecze sił ukraińskich w rejonach przyfrontowych agresor zwiększył użycie pocisków balistycznych Iskander-M, nadal jednak dominują rakiety z systemów S-300 i lotnicze bomby kierowane o coraz większym wagomiarze (do 1500 kg). Na przełomie marca i kwietnia celami były m.in. Dniepr (w ataku 2 kwietnia rannych miało zostać 18 cywilnych mieszkańców miasta), Krzywy Róg, Mikołajów, Odessa i Zaporoże. Prawie codziennie atakowano Charków. Łącznie od 27 marca do rana 3 marca najeźdźcy mieli wykorzystać 122 rakiety i 141 „szahedów”. Obrońcy zadeklarowali zestrzelenie 42 rakiet i 127 dronów.

2 kwietnia ukraińskie drony zaatakowały obiekty w Tatarstanie, gdzie trafiony został jeden z głównych obiektów rafinerii w Niżniekamsku, lecz poza krótkotrwałym pożarem uderzenie nie spowodowało poważniejszych szkód. Niepowodzeniem zakończyło się uderzenie w Jełabugę, gdzie celem były zakłady produkujące drony kamikadze Gerań – licencyjną wersję irańskich bezzałogowców Shahed. Zamiast w obiekty przemysłowe ukraiński dron uderzył w hostel pracowniczy. Atak potwierdził jednak, że Ukraińcy dysponują możliwością atakowania celów w dużym oddaleniu od własnych granic (miesiąc wcześniej ich drony raziły cele w obwodzie niżnonowogrodzkim, również ponad 1 tys. km od linii styczności). Był też pierwszym tego rodzaju od dnia tzw. wyborów prezydenckich w Rosji. Stałym celem ukraińskich uderzeń pozostają rejony przygraniczne FR, głównie obwód biełgorodzki.

osw.waw.pl

W ostatnich tygodniach pojawiło się wiele sygnałów świadczących o narastających problemach w klubie parlamentarnym partii Sługa Narodu. 5 marca odwołano zaplanowane na kolejne dni głosowania, oficjalnie ze względu na konieczność wyjazdu deputowanych na zaplecze frontu w celu zaznajomienia się ze stanem budowy fortyfikacji i trudnościami organizacyjnymi armii. Według opozycji faktyczną przyczyną był spodziewany brak większości obozu prezydenckiego, wywołany nieobecnością w kraju bądź wyłamaniem się z dyscypliny klubowej części deputowanych. Z tego powodu w Radzie Najwyższej doszło do prawie miesięcznej przerwy w głosowaniach nad ustawami kluczowymi dla funkcjonowania państwa w czasie wojny, na czele z ustawą o mobilizacji. Przewodniczący Rady Rusłan Stefanczuk oraz szef klubu parlamentarnego Sługi Narodu Dawyd Arachamija informowali także o chęci złożenia mandatu przez niektórych posłów tej partii.

Aktualnie w Radzie Najwyższej zasiada 401 deputowanych (konstytucja przewiduje 450) – najmniej w historii, z których 235 formalnie należy do klubu Sługi Narodu (po wyborach w 2019 r. liczył on 254 osoby), 146 do siedmiu innych klubów lub kół parlamentarnych, a 20 pozostaje niezrzeszonych. W praktyce frakcja proprezydencka bardzo rzadko samodzielnie wygrywała głosowania w ciągu ostatnich dwóch lat (zaledwie 17 razy). Zaplecze Wołodymyra Zełenskiego ocenia się na ok. 180 deputowanych, a dla uzyskania konstytucyjnej minimalnej większości 226 głosów zazwyczaj konieczne jest pozyskiwanie poparcia parlamentarzystów spoza Sługi Narodu.

Komentarz

W czasie wojny doszło do dalszej koncentracji władzy w rękach Zełenskiego i wąskiej grupy jego najbliższych współpracowników, na czele z szefem Biura Prezydenta Andrijem Jermakiem. Po 24 lutego 2022 r. rząd i parlament systematycznie traciły swoją podmiotowość, i tak ograniczoną w modelu władzy ukształtowanym po wyborach z 2019 r. (zob. Zełenski: przepis na prezydenturę), stając się wykonawcami poleceń wydawanych przez prezydenta bądź jego otoczenie. Utrata znaczenia szczególnie dotknęła Radę Najwyższą, która nie ma realnego wpływu na podejmowanie strategicznych decyzji, w tym na kreowanie polityki kadrowej w pionie władzy wykonawczej. Ponadto w czasie wojny zawieszono transmitowanie obrad Rady, co de facto przekłada się na brak debaty parlamentarnej przy głosowaniach.

Powyższa sytuacja demotywuje wielu deputowanych (media piszą o kilkudziesięciu), którzy nie widzą sensu dalszego funkcjonowania w Radzie Najwyższej zarówno ze względów finansowych (średnie wynagrodzenie wraz ze wszystkimi dodatkami wynosi niewiele ponad 1 tys. dolarów), jak i z poczucia braku wpływu na przebieg procesów politycznych w kraju. Problem ten dotyka w pierwszej kolejności deputowanych Sługi Narodu, stanowiących konglomerat osób, które wcześniej łączyła głównie przynależność do „drużyny Zełenskiego” z 2019 r. W czasie wojny kontakt zaplecza parlamentarnego z prezydentem został – z wyjątkiem kilku posłów – drastycznie ograniczony, co przyczynia się do spadku motywacji i dyscypliny, a w efekcie do postępującej dekompozycji klubu. Do tego dochodzą rosnące antagonizmy pomiędzy częścią deputowanych a Biurem Prezydenta, które przybierają charakter systemowy, wynikający z lekceważenia Rady przez współpracowników Zełenskiego. Próbą poprawy sytuacji było pierwsze od wybuchu wojny spotkanie głowy państwa z posłami Sługi Narodu 21 lutego, jednak nie doprowadziło ono do istotnej zmiany nastrojów.

Na obecnym etapie ośrodek prezydencki nie utracił całkowicie kontroli nad parlamentem. Udaje się to głównie dzięki korzystaniu z pomocy deputowanych wywodzących się ze zdelegalizowanego, prorosyjskiego ugrupowania Opozycyjna Platforma – Za Życie. W zamian za zachowanie swoich wpływów i majątków głosują oni zgodnie z życzeniem Biura Prezydenta. Ponadto przy kluczowych ustawach dotyczących integracji europejskiej czy pomocy zagranicznej dla Ukrainy klub Sługi Narodu może również liczyć na wsparcie pozostałych klubów i kół opozycyjnych.

Wydaje się, że z biegiem czasu trudności z uzyskaniem minimalnej większości głosów przez zaplecze Zełenskiego będą się nasilać. W przypadku złożenia mandatów lub systematycznego sabotowania głosowań przez szersze grono deputowanych Sługi Narodu istnieje niebezpieczeństwo przerodzenia się problemów frakcji parlamentarnej w głębszy kryzys polityczny. Należy pamiętać, że Rada Najwyższa – której kadencja w czasie pokoju upłynęłaby w lipcu 2023 r. – musi pracować w aktualnym składzie aż do zakończenia stanu wojny (co dodatkowo obniża dyscyplinę). Organ ten jest niezbędny dla funkcjonowania państwa będącego republiką parlamentarno-prezydencką, w tym dla przyjmowania ustaw o fundamentalnym znaczeniu dla obronności oraz stabilności finansowej Ukrainy. Przezwyciężenie kryzysu zależy przede wszystkim od Zełenskiego, który powinien wypracować w najbliższym czasie efektywniejsze mechanizmy współpracy władzy ustawodawczej i wykonawczej.

osw.waw.pl

— Następny w planie jest Charków i zachowanie miasta. A to jest możliwe tylko w przypadku okrążenia. Brakuje 300 tys. Dlatego wszystko jest już gotowe do mobilizacji 2.0 — mówi osoba z otoczenia administracji prezydenckiej.

Zdaniem rozmówcy "nikt nie chce zamienić Charkowa w drugi Mariupol", więc Kreml ma pomysł, aby zademonstrować w nim to, jak Rosjanie "umieją walczyć w cywilizowany sposób".

Potrzebę mobilizacji 300 tys. ludzi potwierdziło źródło w jednej ze struktur Zachodniego Okręgu Wojskowego. (...)

Jako pierwsi na wojnę w Ukrainie pójdą rezerwiści — mężczyźni, którzy są w rezerwie, ale podpisali umowę z ministerstwem obrony. Mogą oni pracować w dowolnym zawodzie, ale dwa razy w roku są zobowiązani do wyjazdu na wojskowe obozy szkoleniowe, które do 2022 r. miały charakter formalny. W Rosji jest ok. 2 mln takich osób.

— Coś się zbliża. Rekrutacja rezerwistów przebiega obecnie tak, jak przed mobilizacją. Nie wiem, czy do niej dojdzie, czy nie, ale ostatnim razem procedura była taka sama — mówi oficer jednostki wojskowej w obwodzie zabajkalskim.

Komisje wojskowe zajmą się również tymi, którzy nie podpisali kontraktów z ministerstwem obrony, ale są w rezerwie sił zbrojnych. Wśród nich są osoby zwolnione ze służby, studiujące na uczelniach wojskowych, osoby, które nie odbyły służby z jakiegoś powodu lub odbyły zastępczą służbę cywilną, oraz kobiety ze specjalnością wojskową. W przypadku wielu z nich urzędy rejestracyjne i poborowe już wcześniej wkleiły rozkazy mobilizacji do ich książeczek wojskowych.

Rosyjskie władze będą również próbowały wysłać na wojnę żołnierzy poborowych, którzy mają zostać zwolnieni. — Zadanie polega na zakontraktowaniu tych, którzy zostaną zdemobilizowani do kwietnia, i tych, którzy zostali zdemobilizowani w zeszłym roku — mówi źródło bliskie administracji prezydenckiej. Takie osoby mają być "przekonywane wszelkimi sposobami".

Nowa fala mobilizacji nie jest wykluczona. — Od końca lutego wydajemy zaświadczenia o odroczeniu mobilizacji dla pracowników państwowych i niektórych przedsiębiorstw obronnych — twierdzi pracownik medyczny z biura poboru wojskowego w południowo-zachodniej Moskwie.

onet.pl

Francja początkowo nalegała, aby amunicja dla inicjatywy UE była kupowana wyłącznie w Europie. Zawarcie umów ramowych z firmami zbrojeniowymi zajęło zatem trochę czasu. Po ich sfinalizowaniu kilka państw UE zdystansowało się od projektu. Za wahaniami stały również partykularne interesy.

W końcu wszystkie zamówienia na amunicję w ramach inicjatywy trafiły do Ukrainy, jednak niektórzy szefowie rządów chcieli również uzupełnić swoje własne, ograniczone zapasy.

Republika Czeska miała dość tego spektaklu i wysłała trzech wysokich rangą urzędników państwowych, aby działali na całym świecie i znaleźli nową amunicję w krajach spoza Unii Europejskiej. Miała to być całkowicie tajna operacja, lecz potem czeski prezydent Petr Pavel odwiedził Monachijską Konferencję Bezpieczeństwa.

Nastrój był tam tak przygnębiający, a wiara w skuteczny ukraiński opór tak niska, że prezydent spontanicznie zdecydował się upublicznić inicjatywę swojego kraju, aby wysłać sygnał, że zwrot w wojnie jest nadal możliwy.

onet.pl/Die Welt

"O co więc tak naprawdę martwi się Waszyngton? Otóż, ostatnie ataki pokazały, że Ukraina ma zdolności, by uderzyć również w porty, przez które idzie eksport rosyjskiej ropy i zakłócić być może połowę całego rosyjskiego eksportu tego surowca. To byłby zwrot, który naprawdę niepokoi Waszyngton" - zauważył.

"Mówiąc konkretnie, istnieją dwa kluczowe porty eksportu ropy naftowej z zachodniej Rosji: Primorsk, na północ od Petersburga, na końcu rurociągu bałtyckiego, oraz Noworosyjsk, na brzegu Morza Czarnego. Ukraina udowodniła, że oba te porty znajdują się w zasięgu jej dronów powietrznych. Należy również zauważyć, że ukraińskie drony morskie niedawno zatopiły rosyjski okręt desantowy po wschodniej stronie Półwyspu Krymskiego, co oznacza, że mogą również być w stanie uderzyć w Noworosyjsk z morza. Gdyby np. jutro Kijów zdecydował się uderzyć w te porty naftowe, spowodowałoby to zarówno zmniejszenie rosyjskich dochodów z ropy naftowej w celu finansowania wojny, jak również wzrost światowych cen na dłuższy okres, być może tak jak w latach 2003-2008. A to miałoby już poważne konsekwencje" - tłumaczył analityk.

bankier.pl